1 Spiritus meus attenuatus est,
dies mei exstincti,
et solum mihi superest sepulcrum. |
2 Nonne irrisiones circumdant me,
et in amaritudinibus moratur oculus meus? |
3 Pone pignus pro me iuxta te;
et quis umquam spondens percutiet manum meam? |
4 Cor eorum longe fecisti a disciplina;
propterea non exaltabuntur. |
5 Praedam pollicetur sociis,
sed oculi filiorum eius deficient. |
6 Posuit me quasi in proverbium vulgi
et conspuendum in faciem. |
7 Caligavit ab indignatione oculus meus,
et membra mea quasi in umbram redacta sunt. |
8 Stupebunt iusti super hoc,
et innocens contra impium excitabitur. |
9 Et tenebit iustus viam suam,
et mundus manibus addet fortitudinem. |
10 Igitur omnes vos convertimini et venite,
et non inveniam in vobis ullum sapientem. |
11 Dies mei transierunt, cogitationes meae dissipatae sunt
et desideria cordis mei. |
12 Noctem verterunt in diem;
et rursum post tenebras properat lux. |
13 Si sustinuero, infernus domus mea est;
et in tenebris stravi lectulum meum. |
14 Putredini dixi: Pater meus es!;
Mater mea et soror mea! vermibus. |
15 Ubi est ergo nunc praestolatio mea,
et patientiam meam quis considerat? |
16 In profundissimum infernum descendent omnia mea;
simul in pulvere erit requies mihi? ”.
|
