1 Væ Ariel, Ariel
civitas, quam expugnavit David!
additus est annus ad annum:
solemnitates evolutæ sunt.
2 Et circumvallabo Ariel,
et erit tristis et mœrens,
et erit mihi quasi Ariel.
3 Et circumdabo quasi sphæram in circuitu tuo,
et jaciam contra te aggerem,
et munimenta ponam in obsidionem tuam.
4 Humiliaberis, de terra loqueris,
et de humo audietur eloquium tuum;
et erit quasi pythonis de terra vox tua,
et de humo eloquium tuum mussitabit.
5 Et erit sicut pulvis tenuis multitudo ventilantium te,
et sicut favilla pertransiens multitudo eorum qui contra te prævaluerunt;
6 eritque repente confestim.
A Domino exercituum visitabitur
in tonitruo, et commotione terræ, et voce magna
turbinis et tempestatis, et flammæ ignis devorantis.
7 Et erit sicut somnium visionis nocturnæ
multitudo omnium gentium quæ dimicaverunt contra Ariel,
et omnes qui militaverunt, et obsederunt,
et prævaluerunt adversus eam.
8 Et sicut somniat esuriens, et comedit,
cum autem fuerit expergefactus, vacua est anima ejus;
et sicut somniat sitiens et bibit,
et postquam fuerit expergefactus, lassus adhuc sitit,
et anima ejus vacua est:
sic erit multitudo omnium gentium
quæ dimicaverunt contra montem Sion.
9 Obstupescite et admiramini;
fluctuate et vacillate;
inebriamini, et non a vino;
movemini, et non ab ebrietate.
10 Quoniam miscuit vobis Dominus
spiritum soporis; claudet oculos vestros:
prophetas et principes vestros, qui vident visiones, operiet.
11 Et erit vobis visio omnium
sicut verba libri signati,
quem cum dederint scienti litteras,
dicent: Lege istum:
et respondebit: Non possum, signatus est enim.
12 Et dabitur liber nescienti litteras,
diceturque ei: Lege;
et respondebit: Nescio litteras.
13 Et dixit Dominus: Eo quod appropinquat populus iste ore suo,
et labiis suis glorificat me,
cor autem ejus longe est a me,
et timuerunt me mandato hominum et doctrinis,
14 ideo ecce ego addam ut admirationem faciam
populo huic miraculo grandi et stupendo;
peribit enim sapientia a sapientibus ejus,
et intellectus prudentium ejus abscondetur.
|
