1 Quis credidit auditui nostro?
et brachium Domini cui revelatum est?
2 Et ascendet sicut virgultum coram eo,
et sicut radix de terra sitienti.
Non est species ei, neque decor,
et vidimus eum,
et non erat aspectus, et desideravimus eum:
3 despectum, et novissimum virorum,
virum dolorum, et scientem infirmitatem,
et quasi absconditus vultus ejus et despectus,
unde nec reputavimus eum.
4 Vere languores nostros ipse tulit,
et dolores nostros ipse portavit;
et nos putavimus eum quasi leprosum,
et percussum a Deo, et humiliatum.
5 Ipse autem vulneratus est propter iniquitates nostras;
attritus est propter scelera nostra:
disciplina pacis nostræ super eum,
et livore ejus sanati sumus.
6 Omnes nos quasi oves erravimus,
unusquisque in viam suam declinavit:
et posuit Dominus in eo
iniquitatem omnium nostrum.
7 Oblatus est quia ipse voluit,
et non aperuit os suum;
sicut ovis ad occisionem ducetur,
et quasi agnus coram tondente se obmutescet,
et non aperiet os suum.
8 De angustia, et de judicio sublatus est.
Generationem ejus quis enarrabit?
quia abscissus est de terra viventium:
propter scelus populi mei percussi eum.
|
