1 Ad Moab.Hæc dicit Dominus exercituum, Deus Israël:
Væ super Nabo, quoniam vastata est, et confusa!
capta est Cariathaim, confusa est fortis, et tremuit.
2Non est ultra exsultatio in Moab contra Hesebon:
cogitaverunt malum: Venite, et disperdamus eam de gente.
Ergo silens conticesces, sequeturque te gladius.
3Vox clamoris de Oronaim, vastitas et contritio magna.
4Contrita est Moab: annuntiate clamorem parvulis ejus.
5Per ascensum enim Luith
plorans ascendet in fletu,
quoniam in descensu Oronaim
hostes ululatum contritionis audierunt.
6Fugite, salvate animas vestras,
et eritis quasi myricæ in deserto:
7pro eo enim quod habuisti fiduciam
in munitionibus tuis et in thesauris tuis,
tu quoque capieris:
et ibit Chamos in transmigrationem,
sacerdotes ejus et principes ejus simul.
8Et veniet prædo ad omnem urbem,
et urbs nulla salvabitur:
et peribunt valles,
et dissipabuntur campestria,
quoniam dixit Dominus:
9Date florem Moab, quia florens egredietur:
et civitates ejus desertæ erunt, et inhabitabiles.
10Maledictus qui facit opus Domini fraudulenter,
et maledictus qui prohibet gladium suum a sanguine.
11Fertilis fuit Moab ab adolescentia sua,
et requievit in fæcibus suis:
nec transfusus est de vase in vas,
et in transmigrationem non abiit:
idcirco permansit gustus ejus in eo,
et odor ejus non est immutatus.
12Propterea ecce dies veniunt, dicit Dominus,
et mittam ei ordinatores et stratores laguncularum:
et sternent eum, et vasa ejus exhaurient,
et lagunculas eorum collident.
13Et confundetur Moab a Chamos
sicut confusa est domus Israël a Bethel,
in qua habebat fiduciam.
14Quomodo dicitis: Fortes sumus,
et viri robusti ad præliandum?
15Vastata est Moab, et civitates illius succiderunt,
et electi juvenes ejus descenderunt in occisionem, ait Rex:
Dominus exercituum nomen ejus.
16Prope est interitus Moab ut veniat,
et malum ejus velociter accurret nimis.
17Consolamini eum, omnes qui estis in circuitu ejus:
et universi qui scitis nomen ejus, dicite:
Quomodo confracta est virga fortis,
baculus gloriosus?
18Descende de gloria, et sede in siti,
habitatio filiæ Dibon,
quoniam vastator Moab ascendit ad te:
dissipavit munitiones tuas.
19In via sta, et prospice,
habitatio Aroër:
interroga fugientem,
et ei qui evasit dic: Quid accidit?
20Confusus est Moab, quoniam victus est.
Ululate, et clamate:
annuntiate in Arnon,
quoniam vastata est Moab,
21et judicium venit ad terram campestrem,
super Helon, et super Jasa,
et super Mephaath, 22et super Dibon,
et super Nabo, et super domum Deblathaim,
23et super Cariathaim, et super Bethgamul,
et super Bethmaon, 24et super Carioth,
et super Bosra, et super omnes civitates terræ Moab,
quæ longe et quæ prope sunt.
25Abscissum est cornu Moab,
et brachium ejus contritum est, ait Dominus.
26Inebriate eum, quoniam contra Dominum erectus est:
et allidet manum Moab in vomitu suo,
et erit in derisum etiam ipse.
27Fuit enim in derisum tibi Israël:
quasi inter fures reperisses eum:
propter verba ergo tua quæ adversum illum locutus es,
captivus duceris.
28Relinquite civitates, et habitate in petra, habitatores Moab:
et estote quasi columba nidificans in summo ore foraminis.
29Audivimus superbiam Moab: superbus est valde:
sublimitatem ejus, et arrogantiam,
et superbiam, et altitudinem cordis ejus.
30Ego scio, ait Dominus, jactantiam ejus,
et quod non sit juxta eam virtus ejus,
nec juxta quod poterat conata sit facere.
31Ideo super Moab ejulabo,
et ad Moab universam clamabo,
ad viros muri fictilis lamentantes:
32de planctu Jazer plorabo tibi, vinea Sabama.
Propagines tuæ transierunt mare;
usque ad mare Jazer pervenerunt:
super messem tuam et vindemiam tuam prædo irruit.
33Ablata est lætitia et exsultatio
de Carmelo et de terra Moab,
et vinum de torcularibus sustuli:
nequaquam calcator uvæ solitum celeuma cantabit.
34De clamore Hesebon usque Eleale et Jasa, dederunt vocem suam;
a Segor usque ad Oronaim, vitula conternante:
aquæ quoque Nemrim pessimæ erunt.
35Et auferam de Moab, ait Dominus,
offerentem in excelsis,
et sacrificantem diis ejus.
36Propterea cor meum ad Moab quasi tibiæ resonabit,
et cor meum ad viros muri fictilis dabit sonitum tibiarum:
quia plus fecit quam potuit,
idcirco perierunt.
37Omne enim caput calvitium,
et omnis barba rasa erit:
in cunctis manibus colligatio,
et super omne dorsum cilicium:
38super omnia tecta Moab, et in plateis ejus,
omnis planctus:
quoniam contrivi Moab
sicut vas inutile, ait Dominus.
39Quomodo victa est, et ululaverunt?
quomodo dejecit cervicem Moab, et confusus est?
eritque Moab in derisum, et in exemplum omnibus in circuitu suo.
40Hæc dicit Dominus:
Ecce quasi aquila volabit,
et extendet alas suas ad Moab.
41Capta est Carioth, et munitiones comprehensæ sunt:
et erit cor fortium Moab in die illa
sicut cor mulieris parturientis,
42et cessabit Moab esse populus,
quoniam contra Dominum gloriatus est.
43Pavor, et fovea,
et laqueus super te,
o habitator Moab, dicit Dominus.
44Qui fugerit a facie pavoris cadet in foveam,
et qui conscenderit de fovea capietur laqueo:
adducam enim super Moab annum visitationis eorum, ait Dominus.
45In umbra Hesebon steterunt de laqueo fugientes,
quia ignis egressus est de Hesebon,
et flamma de medio Seon:
et devorabit partem Moab,
et verticem filiorum tumultus.
46Væ tibi, Moab:
periisti, popule Chamos,
quia comprehensi sunt filii tui
et filiæ tuæ in captivitatem.
47Et convertam captivitatem Moab in novissimis diebus, ait Dominus. |
