РУ

Зарегистрироваться

Войти

Зарегистрироваться

Войти

Найти

Clementina Vulgata (lat)

Вся Библия

Liber Iob

Главы 3-14

Liber Iob, Caput 3

¹ Post hæc aperuit Job os suum, et maledixit diei suo, ² et locutus est:

³Pereat dies in qua natus sum,
et nox in qua dictum est: Conceptus est homo.

⁴Dies ille vertatur in tenebras:
non requirat eum Deus desuper,
et non illustretur lumine.

⁵Obscurent eum tenebræ et umbra mortis;
occupet eum caligo,
et involvatur amaritudine.

⁶Noctem illam tenebrosus turbo possideat;
non computetur in diebus anni,
nec numeretur in mensibus.

⁷Sit nox illa solitaria,
nec laude digna.

⁸Maledicant ei qui maledicunt diei,
qui parati sunt suscitare Leviathan.

⁹Obtenebrentur stellæ caligine ejus;
expectet lucem, et non videat,
nec ortum surgentis auroræ.

¹⁰Quia non conclusit ostia ventris qui portavit me,
nec abstulit mala ab oculis meis.

¹¹Quare non in vulva mortuus sum?
egressus ex utero non statim perii?

¹²Quare exceptus genibus?
cur lactatus uberibus?

¹³Nunc enim dormiens silerem,
et somno meo requiescerem

¹⁴cum regibus et consulibus terræ,
qui ædificant sibi solitudines;

¹⁵aut cum principibus qui possident aurum,
et replent domos suas argento;

¹⁶aut sicut abortivum absconditum non subsisterem,
vel qui concepti non viderunt lucem.

¹⁷Ibi impii cessaverunt a tumultu,
et ibi requieverunt fessi robore.

¹⁸Et quondam vincti pariter sine molestia,
non audierunt vocem exactoris.

¹⁹Parvus et magnus ibi sunt,
et servus liber a domino suo.

²⁰Quare misero data est lux,
et vita his qui in amaritudine animæ sunt:

²¹qui expectant mortem, et non venit,
quasi effodientes thesaurum;

²²gaudentque vehementer
cum invenerint sepulchrum?

²³viro cujus abscondita est via
et circumdedit eum Deus tenebris?

²⁴Antequam comedam, suspiro;
et tamquam inundantes aquæ, sic rugitus meus:

²⁵quia timor quem timebam evenit mihi,
et quod verebar accidit.

²⁶Nonne dissimulavi? nonne silui? nonne quievi?
et venit super me indignatio.

Liber Iob, Caput 4

¹ Respondens autem Eliphaz Themanites, dixit:

²Si cœperimus loqui tibi, forsitan moleste accipies;
sed conceptum sermonem tenere quis poterit?

³Ecce docuisti multos,
et manus lassas roborasti;

⁴vacillantes confirmaverunt sermones tui,
et genua trementia confortasti.

⁵Nunc autem venit super te plaga, et defecisti;
tetigit te, et conturbatus es.

⁶Ubi est timor tuus, fortitudo tua,
patientia tua, et perfectio viarum tuarum?

⁷Recordare, obsecro te, quis umquam innocens periit?
aut quando recti deleti sunt?

⁸Quin potius vidi eos qui operantur iniquitatem,
et seminant dolores, et metunt eos,

⁹flante Deo perisse,
et spiritu iræ ejus esse consumptos.

¹⁰Rugitus leonis, et vox leænæ,
et dentes catulorum leonum contriti sunt.

¹¹Tigris periit, eo quod non haberet prædam,
et catuli leonis dissipati sunt.

¹²Porro ad me dictum est verbum absconditum,
et quasi furtive suscepit auris mea venas susurri ejus.

¹³In horrore visionis nocturnæ,
quando solet sopor occupare homines,

¹⁴pavor tenuit me, et tremor,
et omnia ossa mea perterrita sunt;

¹⁵et cum spiritus, me præsente, transiret,
inhorruerunt pili carnis meæ.

¹⁶Stetit quidam, cujus non agnoscebam vultum,
imago coram oculis meis,
et vocem quasi auræ lenis audivi.

¹⁷Numquid homo, Dei comparatione, justificabitur?
aut factore suo purior erit vir?

¹⁸Ecce qui serviunt ei, non sunt stabiles,
et in angelis suis reperit pravitatem;

¹⁹quanto magis hi qui habitant domos luteas,
qui terrenum habent fundamentum,
consumentur velut a tinea?

²⁰De mane usque ad vesperam succidentur;
et quia nullus intelligit, in æternum peribunt.

²¹Qui autem reliqui fuerint, auferentur ex eis;
morientur, et non in sapientia.

Liber Iob, Caput 5

¹ Voca ergo, si est qui tibi respondeat,
et ad aliquem sanctorum convertere.
² Vere stultum interficit iracundia,
et parvulum occidit invidia.
³ Ego vidi stultum firma radice,
et maledixi pulchritudini ejus statim.
⁴ Longe fient filii ejus a salute,
et conterentur in porta,
et non erit qui eruat.
⁵ Cujus messem famelicus comedet,
et ipsum rapiet armatus,
et bibent sitientes divitias ejus.
⁶ Nihil in terra sine causa fit,
et de humo non oritur dolor.
⁷ Homo nascitur ad laborem,
et avis ad volatum.
⁸ Quam ob rem ego deprecabor Dominum,
et ad Deum ponam eloquium meum:
⁹ qui facit magna et inscrutabilia,
et mirabilia absque numero;
¹⁰ qui dat pluviam super faciem terræ,
et irrigat aquis universa;
¹¹ qui ponit humiles in sublime,
et mœrentes erigit sospitate;
¹² qui dissipat cogitationes malignorum,
ne possint implere manus eorum quod cœperant;
¹³ qui apprehendit sapientes in astutia eorum,
et consilium pravorum dissipat.
¹⁴ Per diem incurrent tenebras,
et quasi in nocte, sic palpabunt in meridie.
¹⁵ Porro salvum faciet egenum a gladio oris eorum,
et de manu violenti pauperem.
¹⁶ Et erit egeno spes;
iniquitas autem contrahet os suum.
¹⁷ Beatus homo qui corripitur a Deo:
increpationem ergo Domini ne reprobes:
¹⁸ quia ipse vulnerat, et medetur;
percutit, et manus ejus sanabunt.
¹⁹ In sex tribulationibus liberabit te,
et in septima non tanget te malum.
²⁰ In fame eruet te de morte,
et in bello de manu gladii.
²¹ A flagello linguæ absconderis,
et non timebis calamitatem cum venerit.
²² In vastitate et fame ridebis,
et bestias terræ non formidabis.
²³ Sed cum lapidibus regionum pactum tuum,
et bestiæ terræ pacificæ erunt tibi.
²⁴ Et scies quod pacem habeat tabernaculum tuum;
et visitans speciem tuam, non peccabis.
²⁵ Scies quoque quoniam multiplex erit semen tuum,
et progenies tua quasi herba terræ.
²⁶ Ingredieris in abundantia sepulchrum,
sicut infertur acervus tritici in tempore suo.
²⁷ Ecce hoc, ut investigavimus, ita est:
quod auditum, mente pertracta.

Liber Iob, Caput 6

¹ Respondens autem Job, dixit:

²Utinam appenderentur peccata mea quibus iram merui,
et calamitas quam patior, in statera!

³Quasi arena maris hæc gravior appareret;
unde et verba mea dolore sunt plena:

⁴quia sagittæ Domini in me sunt,
quarum indignatio ebibit spiritum meum;
et terrores Domini militant contra me.

⁵Numquid rugiet onager cum habuerit herbam?
aut mugiet bos cum ante præsepe plenum steterit?

⁶aut poterit comedi insulsum, quod non est sale conditum?
aut potest aliquis gustare quod gustatum affert mortem?

⁷Quæ prius nolebat tangere anima mea,
nunc, præ angustia, cibi mei sunt.

⁸Quis det ut veniat petitio mea,
et quod expecto tribuat mihi Deus?

⁹et qui cœpit, ipse me conterat;
solvat manum suam, et succidat me?

¹⁰Et hæc mihi sit consolatio, ut affligens me dolore, non parcat,
nec contradicam sermonibus Sancti.

¹¹Quæ est enim fortitudo mea, ut sustineam?
aut quis finis meus, ut patienter agam?

¹²Nec fortitudo lapidum fortitudo mea,
nec caro mea ænea est.

¹³Ecce non est auxilium mihi in me,
et necessarii quoque mei recesserunt a me.

¹⁴Qui tollit ab amico suo misericordiam,
timorem Domini derelinquit.

¹⁵Fratres mei præterierunt me,
sicut torrens qui raptim transit in convallibus.

¹⁶Qui timent pruinam,
irruet super eos nix.

¹⁷Tempore quo fuerint dissipati, peribunt;
et ut incaluerit, solventur de loco suo.

¹⁸Involutæ sunt semitæ gressuum eorum;
ambulabunt in vacuum, et peribunt.

¹⁹Considerate semitas Thema, itinera Saba,
et expectate paulisper.

²⁰Confusi sunt, quia speravi:
venerunt quoque usque ad me, et pudore cooperti sunt.

²¹Nunc venistis;
et modo videntes plagam meam, timetis.

²²Numquid dixi: Afferte mihi,
et de substantia vestra donate mihi?

²³vel: Liberate me de manu hostis,
et de manu robustorum eruite me?

²⁴Docete me, et ego tacebo:
et si quid forte ignoravi, instruite me.

²⁵Quare detraxistis sermonibus veritatis,
cum e vobis nullus sit qui possit arguere me?

²⁶Ad increpandum tantum eloquia concinnatis,
et in ventum verba profertis.

²⁷Super pupillum irruitis,
et subvertere nitimini amicum vestrum.

²⁸Verumtamen quod cœpistis explete:
præbete aurem, et videte an mentiar.

²⁹Respondete, obsecro, absque contentione;
et loquentes id quod justum est, judicate.

³⁰Et non invenietis in lingua mea iniquitatem,
nec in faucibus meis stultitia personabit.

Liber Iob, Caput 7

¹ Militia est vita hominis super terram,
et sicut dies mercenarii dies ejus.
² Sicut servus desiderat umbram,
et sicut mercenarius præstolatur finem operis sui,
³ sic et ego habui menses vacuos,
et noctes laboriosas enumeravi mihi.
⁴ Si dormiero, dicam: Quando consurgam?
et rursum expectabo vesperam,
et replebor doloribus usque ad tenebras.
⁵ Induta est caro mea putredine,
et sordibus pulveris cutis mea aruit et contracta est.
⁶ Dies mei velocius transierunt quam a texente tela succiditur,
et consumpti sunt absque ulla spe.
⁷ Memento quia ventus est vita mea,
et non revertetur oculus meus ut videat bona.
⁸ Nec aspiciet me visus hominis;
oculi tui in me, et non subsistam.
⁹ Sicut consumitur nubes, et pertransit,
sic qui descenderit ad inferos, non ascendet.
¹⁰ Nec revertetur ultra in domum suam,
neque cognoscet eum amplius locus ejus.
¹¹ Quapropter et ego non parcam ori meo:
loquar in tribulatione spiritus mei;
confabulabor cum amaritudine animæ meæ.
¹² Numquid mare ego sum, aut cetus,
quia circumdedisti me carcere?
¹³ Si dixero: Consolabitur me lectulus meus,
et relevabor loquens mecum in strato meo:
¹⁴ terrebis me per somnia,
et per visiones horrore concuties.
¹⁵ Quam ob rem elegit suspendium anima mea,
et mortem ossa mea.
¹⁶ Desperavi: nequaquam ultra jam vivam:
parce mihi, nihil enim sunt dies mei.
¹⁷ Quid est homo, quia magnificas eum?
aut quid apponis erga eum cor tuum?
¹⁸ Visitas eum diluculo,
et subito probas illum.
¹⁹ Usquequo non parcis mihi,
nec dimittis me ut glutiam salivam meam?
²⁰ Peccavi; quid faciam tibi, o custos hominum?
quare posuisti me contrarium tibi,
et factus sum mihimetipsi gravis?
²¹ Cur non tollis peccatum meum,
et quare non aufers iniquitatem meam?
ecce nunc in pulvere dormiam,
et si mane me quæsieris, non subsistam.

Liber Iob, Caput 8

¹ Respondens autem Baldad Suhites, dixit:

²Usquequo loqueris talia,
et spiritus multiplex sermones oris tui?

³Numquid Deus supplantat judicium?
aut Omnipotens subvertit quod justum est?

⁴Etiam si filii tui peccaverunt ei,
et dimisit eos in manu iniquitatis suæ:

⁵tu tamen si diluculo consurrexeris ad Deum,
et Omnipotentem fueris deprecatus;

⁶si mundus et rectus incesseris:
statim evigilabit ad te,
et pacatum reddet habitaculum justitiæ tuæ,

⁷in tantum ut si priora tua fuerint parva,
et novissima tua multiplicentur nimis.

⁸Interroga enim generationem pristinam,
et diligenter investiga patrum memoriam

⁹(hesterni quippe sumus, et ignoramus,
quoniam sicut umbra dies nostri sunt super terram),

¹⁰et ipsi docebunt te, loquentur tibi,
et de corde suo proferent eloquia.

¹¹Numquid vivere potest scirpus absque humore?
aut crescere carectum sine aqua?

¹²Cum adhuc sit in flore, nec carpatur manu,
ante omnes herbas arescit.

¹³Sic viæ omnium qui obliviscuntur Deum,
et spes hypocritæ peribit.

¹⁴Non ei placebit vecordia sua,
et sicut tela aranearum fiducia ejus.

¹⁵Innitetur super domum suam, et non stabit;
fulciet eam, et non consurget.

¹⁶Humectus videtur antequam veniat sol,
et in ortu suo germen ejus egredietur.

¹⁷Super acervum petrarum radices ejus densabuntur,
et inter lapides commorabitur.

¹⁸Si absorbuerit eum de loco suo,
negabit eum, et dicet: Non novi te.

¹⁹Hæc est enim lætitia viæ ejus,
ut rursum de terra alii germinentur.

²⁰Deus non projiciet simplicem,
nec porriget manum malignis,

²¹donec impleatur risu os tuum,
et labia tua jubilo.

²²Qui oderunt te induentur confusione,
et tabernaculum impiorum non subsistet.

Liber Iob, Caput 9

¹ Et respondens Job, ait:

²Vere scio quod ita sit,
et quod non justificetur homo compositus Deo.

³Si voluerit contendere cum eo,
non poterit ei respondere unum pro mille.

⁴Sapiens corde est, et fortis robore:
quis restitit ei, et pacem habuit?

⁵Qui transtulit montes, et nescierunt
hi quos subvertit in furore suo.

⁶Qui commovet terram de loco suo,
et columnæ ejus concutiuntur.

⁷Qui præcipit soli, et non oritur,
et stellas claudit quasi sub signaculo.

⁸Qui extendit cælos solus,
et graditur super fluctus maris.

⁹Qui facit Arcturum et Oriona,
et Hyadas et interiora austri.

¹⁰Qui facit magna, et incomprehensibilia,
et mirabilia, quorum non est numerus.

¹¹Si venerit ad me, non videbo eum;
si abierit, non intelligam.

¹²Si repente interroget, quis respondebit ei?
vel quis dicere potest: Cur ita facis?

¹³Deus, cujus iræ nemo resistere potest,
et sub quo curvantur qui portant orbem.

¹⁴Quantus ergo sum ego, ut respondeam ei,
et loquar verbis meis cum eo?

¹⁵qui etiam si habuero quippiam justum, non respondebo:
sed meum judicem deprecabor.

¹⁶Et cum invocantem exaudierit me,
non credo quod audierit vocem meam.

¹⁷In turbine enim conteret me,
et multiplicabit vulnera mea, etiam sine causa.

¹⁸Non concedit requiescere spiritum meum,
et implet me amaritudinibus.

¹⁹Si fortitudo quæritur, robustissimus est;
si æquitas judicii, nemo audet pro me testimonium dicere.

²⁰Si justificare me voluero, os meum condemnabit me;
si innocentem ostendero, pravum me comprobabit.

²¹Etiam si simplex fuero, hoc ipsum ignorabit anima mea,
et tædebit me vitæ meæ.

²²Unum est quod locutus sum:
et innocentem et impium ipse consumit.

²³Si flagellat, occidat semel,
et non de pœnis innocentum rideat.

²⁴Terra data est in manus impii;
vultum judicum ejus operit.
Quod si non ille est, quis ergo est?

²⁵Dies mei velociores fuerunt cursore;
fugerunt, et non viderunt bonum.

²⁶Pertransierunt quasi naves poma portantes;
sicut aquila volans ad escam.

²⁷Cum dixero: Nequaquam ita loquar:
commuto faciem meam, et dolore torqueor.

²⁸Verebar omnia opera mea,
sciens quod non parceres delinquenti.

²⁹Si autem et sic impius sum,
quare frustra laboravi?

³⁰Si lotus fuero quasi aquis nivis,
et fulserint velut mundissimæ manus meæ,

³¹tamen sordibus intinges me,
et abominabuntur me vestimenta mea.

³²Neque enim viro qui similis mei est, respondebo;
nec qui mecum in judicio ex æquo possit audiri.

³³Non est qui utrumque valeat arguere,
et ponere manum suam in ambobus.

³⁴Auferat a me virgam suam,
et pavor ejus non me terreat.

³⁵Loquar, et non timebo eum;
neque enim possum metuens respondere.

Liber Iob, Caput 10

¹ Tædet animam meam vitæ meæ;
dimittam adversum me eloquium meum:
loquar in amaritudine animæ meæ.
² Dicam Deo: Noli me condemnare;
indica mihi cur me ita judices.
³ Numquid bonum tibi videtur, si calumnieris me,
et opprimas me opus manuum tuarum,
et consilium impiorum adjuves?
⁴ Numquid oculi carnei tibi sunt?
aut sicut videt homo, et tu videbis?
⁵ Numquid sicut dies hominis dies tui,
et anni tui sicut humana sunt tempora,
⁶ ut quæras iniquitatem meam,
et peccatum meum scruteris,
⁷ et scias quia nihil impium fecerim,
cum sit nemo qui de manu tua possit eruere?
⁸ Manus tuæ fecerunt me,
et plasmaverunt me totum in circuitu:
et sic repente præcipitas me?
⁹ Memento, quæso, quod sicut lutum feceris me,
et in pulverem reduces me.
¹⁰ Nonne sicut lac mulsisti me,
et sicut caseum me coagulasti?
¹¹ Pelle et carnibus vestisti me;
ossibus et nervis compegisti me.
¹² Vitam et misericordiam tribuisti mihi,
et visitatio tua custodivit spiritum meum.
¹³ Licet hæc celes in corde tuo,
tamen scio quia universorum memineris.
¹⁴ Si peccavi, et ad horam pepercisti mihi,
cur ab iniquitate mea mundum me esse non pateris?
¹⁵ Et si impius fuero, væ mihi est;
et si justus, non levabo caput,
saturatus afflictione et miseria.
¹⁶ Et propter superbiam quasi leænam capies me,
reversusque mirabiliter me crucias.
¹⁷ Instauras testes tuos contra me,
et multiplicas iram tuam adversum me,
et pœnæ militant in me.
¹⁸ Quare de vulva eduxisti me?
qui utinam consumptus essem, ne oculus me videret.
¹⁹ Fuissem quasi non essem,
de utero translatus ad tumulum.
²⁰ Numquid non paucitas dierum meorum finietur brevi?
dimitte ergo me, ut plangam paululum dolorem meum,
²¹ antequam vadam, et non revertar,
ad terram tenebrosam, et opertam mortis caligine:
²² terram miseriæ et tenebrarum,
ubi umbra mortis et nullus ordo,
sed sempiternus horror inhabitat.

Liber Iob, Caput 11

¹ Respondens autem Sophar Naamathites, dixit:

²Numquid qui multa loquitur, non et audiet?
aut vir verbosus justificabitur?

³Tibi soli tacebunt homines?
et cum ceteros irriseris, a nullo confutaberis?

⁴Dixisti enim: Purus est sermo meus,
et mundus sum in conspectu tuo.

⁵Atque utinam Deus loqueretur tecum,
et aperiret labia sua tibi,

⁶ut ostenderet tibi secreta sapientiæ,
et quod multiplex esset lex ejus:
et intelligeres quod multo minora exigaris ab eo
quam meretur iniquitas tua!

⁷Forsitan vestigia Dei comprehendes,
et usque ad perfectum Omnipotentem reperies?

⁸Excelsior cælo est, et quid facies?
profundior inferno, et unde cognosces?

⁹Longior terra mensura ejus,
et latior mari.

¹⁰Si subverterit omnia, vel in unum coarctaverit,
quis contradicet ei?

¹¹Ipse enim novit hominum vanitatem;
et videns iniquitatem, nonne considerat?

¹²Vir vanus in superbiam erigitur,
et tamquam pullum onagri se liberum natum putat.

¹³Tu autem firmasti cor tuum,
et expandisti ad eum manus tuas.

¹⁴Si iniquitatem quæ est in manu tua abstuleris a te,
et non manserit in tabernaculo tuo injustitia,

¹⁵tunc levare poteris faciem tuam absque macula;
et eris stabilis, et non timebis.

¹⁶Miseriæ quoque oblivisceris,
et quasi aquarum quæ præterierunt recordaberis.

¹⁷Et quasi meridianus fulgor consurget tibi ad vesperam;
et cum te consumptum putaveris, orieris ut lucifer.

¹⁸Et habebis fiduciam, proposita tibi spe:
et defossus securus dormies.

¹⁹Requiesces, et non erit qui te exterreat;
et deprecabuntur faciem tuam plurimi.

²⁰Oculi autem impiorum deficient,
et effugium peribit ab eis:
et spes illorum abominatio animæ.

Liber Iob, Caput 12

¹ Respondens autem Job, dixit:

²Ergo vos estis soli homines,
et vobiscum morietur sapientia?

³Et mihi est cor sicut et vobis, nec inferior vestri sum;
quis enim hæc quæ nostis ignorat?

⁴Qui deridetur ab amico suo, sicut ego,
invocabit Deum, et exaudiet eum:
deridetur enim justi simplicitas.

⁵Lampas contempta apud cogitationes divitum
parata ad tempus statutum.

⁶Abundant tabernacula prædonum,
et audacter provocant Deum,
cum ipse dederit omnia in manus eorum.

⁷Nimirum interroga jumenta, et docebunt te;
et volatilia cæli, et indicabunt tibi.

⁸Loquere terræ, et respondebit tibi,
et narrabunt pisces maris.

⁹Quis ignorat quod omnia hæc manus Domini fecerit?

¹⁰In cujus manu anima omnis viventis,
et spiritus universæ carnis hominis.

¹¹Nonne auris verba dijudicat?
et fauces comedentis, saporem?

¹²In antiquis est sapientia,
et in multo tempore prudentia.

¹³Apud ipsum est sapientia et fortitudo;
ipse habet consilium et intelligentiam.

¹⁴Si destruxerit, nemo est qui ædificet;
si incluserit hominem, nullus est qui aperiat.

¹⁵Si continuerit aquas, omnia siccabuntur;
et si emiserit eas, subvertent terram.

¹⁶Apud ipsum est fortitudo et sapientia;
ipse novit et decipientem, et eum qui decipitur.

¹⁷Adducit consiliarios in stultum finem,
et judices in stuporem.

¹⁸Balteum regum dissolvit,
et præcingit fune renes eorum.

¹⁹Ducit sacerdotes inglorios,
et optimates supplantat:

²⁰commutans labium veracium,
et doctrinam senum auferens.

²¹Effundit despectionem super principes,
eos qui oppressi fuerant relevans.

²²Qui revelat profunda de tenebris,
et producit in lucem umbram mortis.

²³Qui multiplicat gentes, et perdit eas,
et subversas in integrum restituit.

²⁴Qui immutat cor principum populi terræ,
et decipit eos ut frustra incedant per invium:

²⁵palpabunt quasi in tenebris, et non in luce,
et errare eos faciet quasi ebrios.

Liber Iob, Caput 13

¹ Ecce omnia hæc vidit oculus meus,
et audivit auris mea, et intellexi singula.
² Secundum scientiam vestram et ego novi:
nec inferior vestri sum.
³ Sed tamen ad Omnipotentem loquar,
et disputare cum Deo cupio:
⁴ prius vos ostendens fabricatores mendacii,
et cultores perversorum dogmatum.
⁵ Atque utinam taceretis,
ut putaremini esse sapientes.
⁶ Audite ergo correptionem meam,
et judicium labiorum meorum attendite.
⁷ Numquid Deus indiget vestro mendacio,
ut pro illo loquamini dolos?
⁸ numquid faciem ejus accipitis,
et pro Deo judicare nitimini?
⁹ aut placebit ei quem celare nihil potest?
aut decipietur, ut homo, vestris fraudulentiis?
¹⁰ Ipse vos arguet,
quoniam in abscondito faciem ejus accipitis.
¹¹ Statim ut se commoverit, turbabit vos,
et terror ejus irruet super vos.
¹² Memoria vestra comparabitur cineri,
et redigentur in lutum cervices vestræ.
¹³ Tacete paulisper, ut loquar
quodcumque mihi mens suggesserit.
¹⁴ Quare lacero carnes meas dentibus meis,
et animam meam porto in manibus meis?
¹⁵ Etiam si occiderit me, in ipso sperabo:
verumtamen vias meas in conspectu ejus arguam.
¹⁶ Et ipse erit salvator meus:
non enim veniet in conspectu ejus omnis hypocrita.
¹⁷ Audite sermonem meum,
et ænigmata percipite auribus vestris.
¹⁸ Si fuero judicatus,
scio quod justus inveniar.
¹⁹ Quis est qui judicetur mecum?
veniat: quare tacens consumor?
²⁰ Duo tantum ne facias mihi,
et tunc a facie tua non abscondar:
²¹ manum tuam longe fac a me,
et formido tua non me terreat.
²² Voca me, et ego respondebo tibi:
aut certe loquar, et tu responde mihi.
²³ Quantas habeo iniquitates et peccata?
scelera mea et delicta ostende mihi.
²⁴ Cur faciem tuam abscondis,
et arbitraris me inimicum tuum?
²⁵ Contra folium, quod vento rapitur, ostendis potentiam tuam,
et stipulam siccam persequeris:
²⁶ scribis enim contra me amaritudines,
et consumere me vis peccatis adolescentiæ meæ.
²⁷ Posuisti in nervo pedem meum,
et observasti omnes semitas meas,
et vestigia pedum meorum considerasti:
²⁸ qui quasi putredo consumendus sum,
et quasi vestimentum quod comeditur a tinea.

Liber Iob, Caput 14

¹ Homo natus de muliere, brevi vivens tempore,
repletur multis miseriis.
² Qui quasi flos egreditur et conteritur,
et fugit velut umbra, et numquam in eodem statu permanet.
³ Et dignum ducis super hujuscemodi aperire oculos tuos,
et adducere eum tecum in judicium?
⁴ Quis potest facere mundum de immundo conceptum semine?
nonne tu qui solus es?
⁵ Breves dies hominis sunt:
numerus mensium ejus apud te est:
constituisti terminos ejus, qui præteriri non poterunt.
⁶ Recede paululum ab eo, ut quiescat,
donec optata veniat, sicut mercenarii, dies ejus.
⁷ Lignum habet spem:
si præcisum fuerit, rursum virescit,
et rami ejus pullulant.
⁸ Si senuerit in terra radix ejus,
et in pulvere emortuus fuerit truncus illius,
⁹ ad odorem aquæ germinabit,
et faciet comam, quasi cum primum plantatum est.
¹⁰ Homo vero cum mortuus fuerit, et nudatus,
atque consumptus, ubi, quæso, est?
¹¹ Quomodo si recedant aquæ de mari,
et fluvius vacuefactus arescat:
¹² sic homo, cum dormierit, non resurget:
donec atteratur cælum, non evigilabit,
nec consurget de somno suo.
¹³ Quis mihi hoc tribuat, ut in inferno protegas me,
et abscondas me donec pertranseat furor tuus,
et constituas mihi tempus in quo recorderis mei?
¹⁴ Putasne mortuus homo rursum vivat?
cunctis diebus quibus nunc milito, expecto
donec veniat immutatio mea.
¹⁵ Vocabis me, et ego respondebo tibi:
operi manuum tuarum porriges dexteram.
¹⁶ Tu quidem gressus meos dinumerasti:
sed parce peccatis meis.
¹⁷ Signasti quasi in sacculo delicta mea,
sed curasti iniquitatem meam.
¹⁸ Mons cadens defluit,
et saxum transfertur de loco suo:
¹⁹ lapides excavant aquæ,
et alluvione paulatim terra consumitur:
et hominem ergo similiter perdes.
²⁰ Roborasti eum paululum, ut in perpetuum transiret:
immutabis faciem ejus, et emittes eum.
²¹ Sive nobiles fuerint filii ejus,
sive ignobiles, non intelliget.
²² Attamen caro ejus, dum vivet, dolebit,
et anima illius super semetipso lugebit.

Читать далее:Liber Iob, Caput 15


	Благодаря регистрации Вы можете подписаться на рассылку текстов любого из планов чтения Библии Мы планируем постепенно развивать возможности самостоятельной настройки сайта и другие дополнительные сервисы для зарегистрированных пользователей, так что советуем регистрироваться уже сейчас (разумеется, бесплатно).