1 Igitur Eliu haec rursum locutus est: |
2 “ Numquid aequa tibi videtur tua cogitatio,
ut diceres: “Iustificatio mea coram Deo”? |
3 Dixisti enim: “Quid ad te?
Vel quid tibi proderit, si ego peccavero?”. |
4 Itaque ego respondebo sermonibus tuis
et amicis tuis tecum. |
5 Suspice caelum et intuere
et contemplare nubes quod altiores te sint. |
6 Si peccaveris, quid facies ei?
Et si multiplicatae fuerint iniquitates tuae, quid facies contra eum? |
7 Porro si iuste egeris, quid donabis ei?
Aut quid de manu tua accipiet? |
8 Homini, qui similis tui est, nocebit impietas tua,
et filium hominis adiuvabit iustitia tua. |
9 Propter multitudinem oppressorum clamabunt
et eiulabunt propter vim brachii tyrannorum, |
10 sed nemo dixit: “Ubi est Deus, qui fecit me,
qui dedit carmina in nocte, |
11 qui docet nos super iumenta terrae
et super volucres caeli erudit nos?”. |
12 Ibi clamabunt, et non exaudiet,
propter superbiam malorum. |
13 Etiam, frustra: non audiet Deus,
et Omnipotens non intuebitur. |
14 Omnino cum dixeris: “Non considerat”,
iudicium est coram illo, et exspectas eum. |
15 Et nunc cum dicis: “Ira eius poenas non infert,
nec ulciscitur scelus valde”, |
16 Iob frustra aperit os suum
et absque scientia verba multiplicat ”.
|
