1 ’Ιάκωβος θεου̃ καὶ κυρίου ’Ιησου̃ Χριστου̃ δου̃λος ται̃ς δώδεκα φυλαι̃ς ται̃ς ἐν τη̨̃ διασπορα̨̃ χαίρειν |
2 πα̃σαν χαρὰν ἡγήσασθε ἀδελφοί μου ὅταν πειρασμοι̃ς περιπέσητε ποικίλοις |
3 γινώσκοντες ὅτι τò δοκίμιον ὑμω̃ν τη̃ς πίστεως κατεργάζεται ὑπομονήν |
4 ἡ δὲ ὑπομονὴ ἔργον τέλειον ἐχέτω ἵνα ἠ̃τε τέλειοι καὶ ὁλόκληροι ἐν μηδενὶ λειπόμενοι |
5 εἰ δέ τις ὑμω̃ν λείπεται σοφίας αἰτείτω παρὰ του̃ διδόντος θεου̃ πα̃σιν ἁπλω̃ς καὶ μὴ ὀνειδίζοντος καὶ δοθήσεται αὐτω̨̃ |
6 αἰτείτω δὲ ἐν πίστει μηδὲν διακρινόμενος ὁ γὰρ διακρινόμενος ἔοικεν κλύδωνι θαλάσσης ἀνεμιζομένω̨ καὶ ῥιπιζομένω̨ |
7 μὴ γὰρ οἰέσθω ὁ ἄνθρωπος ἐκει̃νος ὅτι λήμψεταί τι παρὰ του̃ κυρίου |
8 ἀνὴρ δίψυχος ἀκατάστατος ἐν πάσαις ται̃ς ὁδοι̃ς αὐτου̃ |
9 καυχάσθω δὲ ὁ ἀδελφòς ὁ ταπεινòς ἐν τω̨̃ ὕψει αὐτου̃ |
10 ὁ δὲ πλούσιος ἐν τη̨̃ ταπεινώσει αὐτου̃ ὅτι ὡς ἄνθος χόρτου παρελεύσεται |
11 ἀνέτειλεν γὰρ ὁ ἥλιος σὺν τω̨̃ καύσωνι καὶ ἐξήρανεν τòν χόρτον καὶ τò ἄνθος αὐτου̃ ἐξέπεσεν καὶ ἡ εὐπρέπεια του̃ προσώπου αὐτου̃ ἀπώλετο οὕτως καὶ ὁ πλούσιος ἐν ται̃ς πορείαις αὐτου̃ μαρανθήσεται |
12 μακάριος ἀνὴρ ὃς ὑπομένει πειρασμόν ὅτι δόκιμος γενόμενος λήμψεται τòν στέφανον τη̃ς ζωη̃ς ὃν ἐπηγγείλατο τοι̃ς ἀγαπω̃σιν αὐτόν |
13 μηδεὶς πειραζόμενος λεγέτω ὅτι ἀπò θεου̃ πειράζομαι ὁ γὰρ θεòς ἀπείραστός ἐστιν κακω̃ν πειράζει δὲ αὐτòς οὐδένα |
14 ἕκαστος δὲ πειράζεται ὑπò τη̃ς ἰδίας ἐπιθυμίας ἐξελκόμενος καὶ δελεαζόμενος |
15 εἰ̃τα ἡ ἐπιθυμία συλλαβου̃σα τίκτει ἁμαρτίαν ἡ δὲ ἁμαρτία ἀποτελεσθει̃σα ἀποκύει θάνατον |
16 μὴ πλανα̃σθε ἀδελφοί μου ἀγαπητοί |
17 πα̃σα δόσις ἀγαθὴ καὶ πα̃ν δώρημα τέλειον ἄνωθέν ἐστιν καταβαι̃νον ἀπò του̃ πατρòς τω̃ν φώτων παρ' ὡ̨̃ οὐκ ἔνι παραλλαγὴ ἢ τροπη̃ς ἀποσκίασμα |
18 βουληθεὶς ἀπεκύησεν ἡμα̃ς λόγω̨ ἀληθείας εἰς τò εἰ̃ναι ἡμα̃ς ἀπαρχήν τινα τω̃ν αὐτου̃ κτισμάτων |
19 ἴστε ἀδελφοί μου ἀγαπητοί ἔστω δὲ πα̃ς ἄνθρωπος ταχὺς εἰς τò ἀκου̃σαι βραδὺς εἰς τò λαλη̃σαι βραδὺς εἰς ὀργήν |
20 ὀργὴ γὰρ ἀνδρòς δικαιοσύνην θεου̃ οὐκ ἐργάζεται |
21 διò ἀποθέμενοι πα̃σαν ῥυπαρίαν καὶ περισσείαν κακίας ἐν πραΰτητι δέξασθε τòν ἔμφυτον λόγον τòν δυνάμενον σω̃σαι τὰς ψυχὰς ὑμω̃ν |
22 γίνεσθε δὲ ποιηταὶ λόγου καὶ μὴ μόνον ἀκροαταὶ παραλογιζόμενοι ἑαυτούς |
23 ὅτι εἴ τις ἀκροατὴς λόγου ἐστὶν καὶ οὐ ποιητής οὑ̃τος ἔοικεν ἀνδρὶ κατανοου̃ντι τò πρόσωπον τη̃ς γενέσεως αὐτου̃ ἐν ἐσόπτρω̨ |
24 κατενόησεν γὰρ ἑαυτòν καὶ ἀπελήλυθεν καὶ εὐθέως ἐπελάθετο ὁποι̃ος ἠ̃ν |
25 ὁ δὲ παρακύψας εἰς νόμον τέλειον τòν τη̃ς ἐλευθερίας καὶ παραμείνας οὐκ ἀκροατὴς ἐπιλησμονη̃ς γενόμενος ἀλλὰ ποιητὴς ἔργου οὑ̃τος μακάριος ἐν τη̨̃ ποιήσει αὐτου̃ ἔσται |
26 εἴ τις δοκει̃ θρησκòς εἰ̃ναι μὴ χαλιναγωγω̃ν γλω̃σσαν αὐτου̃ ἀλλὰ ἀπατω̃ν καρδίαν αὐτου̃ τούτου μάταιος ἡ θρησκεία |
27 θρησκεία καθαρὰ καὶ ἀμίαντος παρὰ τω̨̃ θεω̨̃ καὶ πατρὶ αὕτη ἐστίν ἐπισκέπτεσθαι ὀρφανοὺς καὶ χήρας ἐν τη̨̃ θλίψει αὐτω̃ν ἄσπιλον ἑαυτòν τηρει̃ν ἀπò του̃ κόσμου |