10 но и҆ леѵі́ти, и҆̀же ѿверго́шасѧ менє̀, є҆гда̀
заблꙋжда́ше і҆и҃ль, и҆̀же заблꙋди́ша ѿ менє̀ в̾слѣ́дъ
по́мыслѡвъ свои́хъ, и҆ во́змꙋтъ непра́вдꙋ свою̀
|
11 и҆ бꙋ́дꙋтъ слꙋжа́ще во ст҃ы́хъ мои́хъ, вратари̑
ᲂу҆ две́рїй хра́ма и҆ слꙋжа́щїи хра́мꙋ: ті́и да закала́ютъ
жє́ртвы и҆ всесожжє́нїѧ лю́демъ и҆ ті́и да ста́нꙋтъ
пред̾ людьмѝ, є҆́же слꙋжи́ти и҆̀мъ.
|
12 Поне́же слꙋжи́ша и҆̀мъ пред̾ лице́мъ кꙋмі́рѡвъ
свои́хъ, и҆ бы́сть до́мꙋ і҆и҃левꙋ въ мꙋче́нїе непра́вды:
тогѡ̀ ра́ди воздвиго́хъ на нѧ̀ рꙋ́кꙋ мою̀, гл҃етъ гдⷭ҇ь
бг҃ъ (і҆и҃левъ), и҆ во́змꙋтъ беззако́нїе своѐ,
|
13 и҆ не пристꙋ́пѧтъ ко мнѣ̀ слꙋжи́ти мнѣ̀, ни приноси́ти
ко ст҃ы̑мъ сынѡ́въ і҆и҃левыхъ, нижѐ ко ст҃ы̑мъ ст҃ы́нь
мои́хъ, и҆ во́змꙋтъ безче́стїе своѐ въ заблꙋжде́нїи,
въ не́мже прельсти́шасѧ:
|
14 и҆ ᲂу҆чинѧ́тъ ѧ҆̀ стрещѝ стражбы̑ хра́ма на
всѧ̑ дѣла̀ є҆гѡ̀
|