Библия-Центр
РУ
Оглавление
Поделиться

Новое небо над новой землей (размышления над Библией)

В.В. Сорокин

Помазанник Яхве

Краткая эпоха расцвета древнего Израиля сменилась смутным временем, когда даже в Иудейском царстве нередки были гонения на яхвистов, и следующий всплеск мессианизма приходится уже на времена Исайи Иерусалимского. Два его мессианских гимна (Ис 9:1-7 и Ис 11:1-10) по стилю вполне соотносимы с псалмами, а краткие мессианские пророчества (Ис 4:2-6 и Ис 7:13-17) дополняют и в известном смысле разъясняют их. Мессия называется в пророчествах Исайи «отраслью» (Ис 4:2; ср. Ис 11:1) и «Сыном» (Ис 7:14; ср. Ис 9:6). Очевидно, что появление в гимне Исайи образа Мессии как великого правителя (Ис 9:7) прямо связано с обетованием, данным Давиду (2 Цар 7:11-12), хотя непосредственным образом оно касается прямого наследника Давида, которому суждено построить Храм Яхве (2 Цар 7:13); однако обещание незыблемости правящего дома Давида (2 Цар 7:16) наводило «бедняков Господних» на мысль о том, что времена Давида, которые казались им «золотым веком» Израиля, ещё вернутся, и образ Мессии как идеального правителя (каким «бедняки Господни» и считали Давида) появлялся в этом контексте вполне естественно, а Мессия видится прямо идеальным судьёй и праведным правителем, помазанником Божиим в традиционном смысле этого понятия (Ис 11:1-5). И всё же видно, что правление Мессии будет не обычным правлением земного владыки, но чем-то бо?льшим. В Его правление изменяются сами законы природы, так, что вражда утихает не только между людьми (Ис 9:5), но и между животными, где она неизбежна и неизбывна до конца времён (Ис 11:6-8). Замечательно также упоминание об «облаке и дыме» днём и «блистании пылающего огня» ночью, которые, по свидетельству Исайи, явятся над Сионом в мессианскую эпоху (Ис 4:5). С «огнём» (точнее, с сиянием) и легким туманным облаком яхвистская традиция с древнейших времён связывала теофанию, рассматривая их как знак особого присутствия Божия (Исх 3:2-3; Исх 13:21-22, 19-20; 40:34-38; Числ 9:15-18). Теофания эта получила впоследствии название кавод яхве, «слава Яхве» (см. Исх 40:34-35; ср. 3 Цар 8:10-11; в синодальном тексте — «слава Господня»). Очевидно, для Исайи мессианская эра связана с какой-то совершенно особенной, невиданной прежде полнотой присутствия Божия.

Однако это как раз и свидетельствует о том, что правление Мессии уже не вполне принадлежит земному порядку вещей. Ещё заметнее это становится, когда речь заходит о Самом Помазаннике. На первый взгляд, Он действительно всего лишь идеальный Божий правитель в традиционном смысле слова (Ис 11:1-5), однако уже эпитеты, данные Ему в другом мессианском гимне (Ис 9:6), говорят об ином. Из всех здесь приводимых эпитетов особенно замечательны «Отец вечности» (евр. ави-ад) и «Князь мира» (евр. сар-шалом). Если вспомнить, что евр. шалом значит не просто отсутствие вражды, но прежде всего тот благодатный мир, о котором Спаситель говорит, что он не от мира сего (Ин 14:27; греч. εἰρήνη), то станет понятно, что источником этого мира может быть лишь Сам Господь, и тот факт, что Мессия назван здесь «Князем мира», т.е., в сущности, распорядителем и раздаятелем благодати Божией, сам по себе говорит уже, что речь идёт не об обычном человеке. Ещё яснее свидетельствует об этом эпитет «Отец вечности». Здесь возникает смысловая перекличка с мессианским гимном пророка Михея (Мих 5:2-4), где о Мессии говорится, что Его происхождение «из начала, от дней вечных» (Мих 5:2; евр. микедем мийомей олам).

Выражение это вернее было бы перевести «из начала, от дней вечности», памятуя при этом, что евр. олам имеет в виду не только полноту времён, но и всеохватность сотворенного Богом космоса. Рождающийся так Мессия, очевидно, Сам должен заключить в Себе всю полноту творения с тем, чтобы открыть её миру. И Он действительно открывает её (Мих 5:4; ср. Ис 9:2-4, Ис 9:7; 11:9). Править в «величии имени Господа», собственно, означает явить полноту Присутствия Божия; а о том, каким будет это явление, говорит нам Исайя: оно открывает народу Божию такую меру благодатного мира (Ис 9:7), что свет, радость и веселье уже не оставляют его (Ис 9:2-4). Но изменения, как видно, затронут не только внешний порядок вещей: люди изменятся внутренне, став неспособными на зло, ибо им откроется такая полнота богопознания (евр. деах-эт-яхве, в cинодальном тексте — «ведение Господа»), какая прежде никому не открывалась (Ис 11:9). Разумеется, еврейское выражение означает не книжное знание о Боге, а знание опытное, обретаемое при личной встрече с Ним, которая станет возможной каждому благодаря явленной Мессией миру полноте благодати, так, что приобщившиеся к ней будут очищены и преображены Духом Святым (Ис 4:3-4; ср. Мф 3:11; Мк 1:7-8; Лк 3:16), и им станет видимо незримое прежде присутствие Божие (Ис 4:5). У Исайи Иерусалимского и у Михея указано место рождения Мессии (Ис 9:1; ср. Мих 5:2), а у Исайи — также и необычный способ Его рождения — от Девы (Ис 7:14; ставший традиционным у иудеев перевод евр. альма как «молодая женщина» неточен, т.к. слово это означает прежде всего «дева», «девственница»).

Дальнейшее развитие мессианских представлений связано прежде всего с мессианскими пророчествами Иеремии (Иер 33:14-22) и Иезекииля (Иез 34:23-24). Пророчества эти напоминают пророчества Исайи Иерусалимского, и Мессия у Иеремии, как и у Исайи, назван «отраслью» (Иер 33:15). Примечательно, однако, что обетование, данное Давиду, относится у него не только к правителям, но и к священникам (Иер 33:18, Иер 33:21-22). Особенно показателен в этом отношении псалом 110, представляющий собой мессианский гимн, написанный, вероятно, во времена Иеремии и, может быть, в кругу его последователей. В этом псалме Мессия видится и как правитель (Пс 110:1-2), и как первосвященник (Пс 110:3-4). Появление образа Мессии-первосвященника вполне естественно, если вспомнить, что у Исайи Иерусалимского Мессия являет Себя миру прежде всего как Тот, через Кого открывается полнота благодати Божией. У верующих евреев того времени освящающее мир Присутствие Божие ассоциировалось, естественно, с Иерусалимским Храмом и с левитским священством. Роль первосвященника была особенно велика, он как бы прикасался к самому источнику святости, и Мессия, Который виделся пророкам и псалмопевцам величайшей Святыней Израиля, естественно открылся им как первосвященник.

Впрочем, уже во времена Иеремии некоторые, как это видно из текста псалма, понимали, что святость Мессии не будет связана непосредственно с левитским священством (Пс 110:4). Такое понимание было тем более естественно, что сам Иеремия, упоминая о Новом Завете с Богом, имел в виду прежде всего Тору, написанную в сердце (Иер 31:33), о чём уже было сказано выше, и именно с этой внутренней Торой связывает он полноту богопознания, о которой говорил Исайя Иерусалимский (Иер 31:34; ср. Ис 4:3-5; Ис 11:9). Об истинности такого понимания первосвященничества Мессии свидетельствует в Евангелии Сам Спаситель (Мф 5:17), о чем также уже шла речь выше. Иезекииль, называющий Мессию «пастырем» (Иез 34:23), подобно Иеремии связывает с Ним заключение нового Завета с Богом, названного им «заветом мира» (Иез 34:25-31), того благодатного мира, который должен изменить лицо земли и о котором говорил уже Исайя Иерусалимский (Ис 11:6-8). Впрочем, и образ Мессии-правителя этим пророкам был не чужд, у Иезекииля Он даже образно назван «Давидом» (Иез 34:24), однако власть Его как правителя начинает всё больше связываться с Его происхождением «от дней вечных» (Мих 5:2; ср. Пс 110:3); об истинности такого понимания также свидетельствует Сам Иисус (Ин 8:56-58).

Однако подлинный взлёт мессианизма эпохи плена связан с именем Исайи Вавилонского. Этот пророк обычно называет Мессию «отроком» (Ис 42:1) или «рабом Божиим» (Ис 52:13). Мессия видится Исайе Вавилонскому прежде всего как Освободитель и Просветитель (Ис 42:6-7; Ис 50:4, 10). Но Его служение — не служение правителя или первосвященника. Он совершает Свой путь тихо и незаметно (Ис 42:2-3; Ис 53:1-3). Однако это не отменяет того факта, что Господь всегда рядом со Своим Служителем (Ис 42:6; Ис 49:2; 50:8, 9), Который избран «от утробы матери» (Ис 49:1) с тем, чтобы через Него явилась миру слава Господня (Ис 42:4; Ис 49:3). У Исайи Вавилонского Мессия — не посредник или исполнитель только нового Завета; Он — Сам этот Завет, Он несёт Его в Себе с тем, чтобы народ Божий мог через Него войти в эту новую, невиданную прежде полноту богообщения. Народ же, по-видимому, не готов принять своего Мессию, который говорит о Себе, что, по человеческим меркам, Он зря трудился; но Его награда — в Нём Самом и в Том, Кто посылает Его (Ис 49:4). Между тем, Исайя Вавилонский впервые в истории Израиля свидетельствует о вселенской миссии Мессии, о том, что Он будет не только Мессией для Израиля, но и Мессией для всех народов (Ис 49:6). Видимо, именно факт отвержения Мессии теми, к кому Он пришёл, порождает у Исайи Вавилонского образ страдающего Мессии, который, кроме него, не встречается более ни у кого из пророков (Ис 50:6). Уверенность в окончательной победе естественна как следствие помощи Божией (Ис 50:8-9), но она становится в большей мере духовной и как бы отодвигается до времени последнего суда Божия (Ис 50:11). Однако у Исайи Вавилонского находим мы и более глубокое объяснение образа страдающего Мессии: Он страдает добровольно (Ис 53:7) для искупления наших грехов (Ис 53:4-6), но даже в этих страданиях Он остаётся Мессией, так, что и сама смерть Его таинственна и неизъяснима, даже в смерти Он остаётся победителем (Ис 53:8-9). Победа эта — тайна для Исайи, пророк ничего не говорит нам о Воскресении, но о том, что Мессия победил, он говорит совершенно ясно (Ис 53:10-12). Умерший за наши грехи Победитель смерти, явивший миру полноту божественной жизни — таков облик Мессии у Исайи Вавилонского. И, хотя пророк этот ничего не говорит нам о том, как именно Мессия побеждает смерть, свидетельство его остаётся самым глубоким и полным из всех, какие донесла до нас пророческая традиция Израиля.

Отрывки к тексту:
Ис 11
Ис 4
Ис 7
2 Цар 7
Исх 40
Числ 9
Иер 33
Иез 34
Пс 109
Ис 49
Ис 50
Ис 42
Ис 53
1
καὶ ἐξελεύσεται ῥάβδος ἐκ τη̃ς ῥίζης Ιεσσαι καὶ ἄνθος ἐκ τη̃ς ῥίζης ἀναβήσεται
2
καὶ ἀναπαύσεται ἐπ' αὐτὸν πνευ̃μα του̃ θεου̃ πνευ̃μα σοφίας καὶ συνέσεως πνευ̃μα βουλη̃ς καὶ ἰσχύος πνευ̃μα γνώσεως καὶ εὐσεβείας
3
ἐμπλήσει αὐτὸν πνευ̃μα φόβου θεου̃ οὐ κατὰ τὴν δόξαν κρινει̃ οὐδὲ κατὰ τὴν λαλιὰν ἐλέγξει
4
ἀλλὰ κρινει̃ ταπεινω̨̃ κρίσιν καὶ ἐλέγξει τοὺς ταπεινοὺς τη̃ς γη̃ς καὶ πατάξει γη̃ν τω̨̃ λόγω̨ του̃ στόματος αὐτου̃ καὶ ἐν πνεύματι διὰ χειλέων ἀνελει̃ ἀσεβη̃
5
καὶ ἔσται δικαιοσύνη̨ ἐζωσμένος τὴν ὀσφὺν αὐτου̃ καὶ ἀληθεία̨ εἰλημένος τὰς πλευράς
6
καὶ συμβοσκηθήσεται λύκος μετὰ ἀρνός καὶ πάρδαλις συναναπαύσεται ἐρίφω̨ καὶ μοσχάριον καὶ ταυ̃ρος καὶ λέων ἅμα βοσκηθήσονται καὶ παιδίον μικρὸν ἄξει αὐτούς
7
καὶ βου̃ς καὶ ἄρκος ἅμα βοσκηθήσονται καὶ ἅμα τὰ παιδία αὐτω̃ν ἔσονται καὶ λέων καὶ βου̃ς ἅμα φάγονται ἄχυρα
8
καὶ παιδίον νήπιον ἐπὶ τρώγλην ἀσπίδων καὶ ἐπὶ κοίτην ἐκγόνων ἀσπίδων τὴν χει̃ρα ἐπιβαλει̃
9
καὶ οὐ μὴ κακοποιήσωσιν οὐδὲ μὴ δύνωνται ἀπολέσαι οὐδένα ἐπὶ τὸ ὄρος τὸ ἅγιόν μου ὅτι ἐνεπλήσθη ἡ σύμπασα του̃ γνω̃ναι τὸν κύριον ὡς ὕδωρ πολὺ κατακαλύψαι θαλάσσας
10
καὶ ἔσται ἐν τη̨̃ ἡμέρα̨ ἐκείνη̨ ἡ ῥίζα του̃ Ιεσσαι καὶ ὁ ἀνιστάμενος ἄρχειν ἐθνω̃ν ἐπ' αὐτω̨̃ ἔθνη ἐλπιου̃σιν καὶ ἔσται ἡ ἀνάπαυσις αὐτου̃ τιμή
11
καὶ ἔσται τη̨̃ ἡμέρα̨ ἐκείνη̨ προσθήσει κύριος του̃ δει̃ξαι τὴν χει̃ρα αὐτου̃ του̃ ζηλω̃σαι τὸ καταλειφθὲν ὑπόλοιπον του̃ λαου̃ ὃ ἂν καταλειφθη̨̃ ἀπὸ τω̃ν 'Ασσυρίων καὶ ἀπὸ Αἰγύπτου καὶ Βαβυλωνίας καὶ Αἰθιοπίας καὶ ἀπὸ Αιλαμιτω̃ν καὶ ἀπὸ ἡλίου ἀνατολω̃ν καὶ ἐξ 'Αραβίας
12
καὶ ἀρει̃ σημει̃ον εἰς τὰ ἔθνη καὶ συνάξει τοὺς ἀπολομένους Ισραηλ καὶ τοὺς διεσπαρμένους του̃ Ιουδα συνάξει ἐκ τω̃ν τεσσάρων πτερύγων τη̃ς γη̃ς
13
καὶ ἀφαιρεθήσεται ὁ ζη̃λος Εφραιμ καὶ οἱ ἐχθροὶ Ιουδα ἀπολου̃νται Εφραιμ οὐ ζηλώσει Ιουδαν καὶ Ιουδας οὐ θλίψει Εφραιμ
14
καὶ πετασθήσονται ἐν πλοίοις ἀλλοφύλων θάλασσαν ἅμα προνομεύσουσιν καὶ τοὺς ἀφ' ἡλίου ἀνατολω̃ν καὶ Ιδουμαίαν καὶ ἐπὶ Μωαβ πρω̃τον τὰς χει̃ρας ἐπιβαλου̃σιν οἱ δὲ υἱοὶ Αμμων πρω̃τοι ὑπακούσονται
15
καὶ ἐρημώσει κύριος τὴν θάλασσαν Αἰγύπτου καὶ ἐπιβαλει̃ τὴν χει̃ρα αὐτου̃ ἐπὶ τὸν ποταμὸν πνεύματι βιαίω̨ καὶ πατάξει ἑπτὰ φάραγγας ὥστε διαπορεύεσθαι αὐτὸν ἐν ὑποδήμασιν
16
καὶ ἔσται δίοδος τω̨̃ καταλειφθέντι μου λαω̨̃ ἐν Αἰγύπτω̨ καὶ ἔσται τω̨̃ Ισραηλ ὡς ἡ ἡμέρα ὅτε ἐξη̃λθεν ἐκ γη̃ς Αἰγύπτου
Скрыть
1
καὶ ἐπιλήμψονται ἑπτὰ γυναι̃κες ἀνθρώπου ἑνὸς λέγουσαι τὸν ἄρτον ἡμω̃ν φαγόμεθα καὶ τὰ ἱμάτια ἡμω̃ν περιβαλούμεθα πλὴν τὸ ὄνομα τὸ σὸν κεκλήσθω ἐφ' ἡμα̃ς ἄφελε τὸν ὀνειδισμὸν ἡμω̃ν
2
τη̨̃ δὲ ἡμέρα̨ ἐκείνη̨ ἐπιλάμψει ὁ θεὸς ἐν βουλη̨̃ μετὰ δόξης ἐπὶ τη̃ς γη̃ς του̃ ὑψω̃σαι καὶ δοξάσαι τὸ καταλειφθὲν του̃ Ισραηλ
3
καὶ ἔσται τὸ ὑπολειφθὲν ἐν Σιων καὶ τὸ καταλειφθὲν ἐν Ιερουσαλημ ἅγιοι κληθήσονται πάντες οἱ γραφέντες εἰς ζωὴν ἐν Ιερουσαλημ
4
ὅτι ἐκπλυνει̃ κύριος τὸν ῥύπον τω̃ν υἱω̃ν καὶ τω̃ν θυγατέρων Σιων καὶ τὸ αἱ̃μα ἐκκαθαριει̃ ἐκ μέσου αὐτω̃ν ἐν πνεύματι κρίσεως καὶ πνεύματι καύσεως
5
καὶ ἥξει καὶ ἔσται πα̃ς τόπος του̃ ὄρους Σιων καὶ πάντα τὰ περικύκλω̨ αὐτη̃ς σκιάσει νεφέλη ἡμέρας καὶ ὡς καπνου̃ καὶ ὡς φωτὸς πυρὸς καιομένου νυκτός πάση̨ τη̨̃ δόξη̨ σκεπασθήσεται
6
καὶ ἔσται εἰς σκιὰν ἀπὸ καύματος καὶ ἐν σκέπη̨ καὶ ἐν ἀποκρύφω̨ ἀπὸ σκληρότητος καὶ ὑετου̃
Скрыть
1
καὶ ἐγένετο ἐν ται̃ς ἡμέραις Αχαζ του̃ Ιωαθαμ του̃ υἱου̃ Οζιου βασιλέως Ιουδα ἀνέβη Ραασσων βασιλεὺς Αραμ καὶ Φακεε υἱὸς Ρομελιου βασιλεὺς Ισραηλ ἐπὶ Ιερουσαλημ πολεμη̃σαι αὐτὴν καὶ οὐκ ἠδυνήθησαν πολιορκη̃σαι αὐτήν
2
καὶ ἀνηγγέλη εἰς τὸν οἰ̃κον Δαυιδ λέγοντες συνεφώνησεν Αραμ πρὸς τὸν Εφραιμ καὶ ἐξέστη ἡ ψυχὴ αὐτου̃ καὶ ἡ ψυχὴ του̃ λαου̃ αὐτου̃ ὃν τρόπον ὅταν ἐν δρυμω̨̃ ξύλον ὑπὸ πνεύματος σαλευθη̨̃
3
καὶ εἰ̃πεν κύριος πρὸς Ησαιαν ἔξελθε εἰς συνάντησιν Αχαζ σὺ καὶ ὁ καταλειφθεὶς Ιασουβ ὁ υἱός σου πρὸς τὴν κολυμβήθραν τη̃ς ἄνω ὁδου̃ του̃ ἀγρου̃ του̃ γναφέως
4
καὶ ἐρει̃ς αὐτω̨̃ φύλαξαι του̃ ἡσυχάσαι καὶ μὴ φοβου̃ μηδὲ ἡ ψυχή σου ἀσθενείτω ἀπὸ τω̃ν δύο ξύλων τω̃ν δαλω̃ν τω̃ν καπνιζομένων τούτων ὅταν γὰρ ὀργὴ του̃ θυμου̃ μου γένηται πάλιν ἰάσομαι
5
καὶ ὁ υἱὸς του̃ Αραμ καὶ ὁ υἱὸς του̃ Ρομελιου ὅτι ἐβουλεύσαντο βουλὴν πονηρὰν περὶ σου̃ λέγοντες
6
ἀναβησόμεθα εἰς τὴν Ιουδαίαν καὶ συλλαλήσαντες αὐτοι̃ς ἀποστρέψομεν αὐτοὺς πρὸς ἡμα̃ς καὶ βασιλεύσομεν αὐτη̃ς τὸν υἱὸν Ταβεηλ
7
τάδε λέγει κύριος σαβαωθ οὐ μὴ ἐμμείνη̨ ἡ βουλὴ αὕτη οὐδὲ ἔσται
8
ἀλλ' ἡ κεφαλὴ Αραμ Δαμασκός ἀλλ' ἔτι ἑξήκοντα καὶ πέντε ἐτω̃ν ἐκλείψει ἡ βασιλεία Εφραιμ ἀπὸ λαου̃
9
καὶ ἡ κεφαλὴ Εφραιμ Σομορων καὶ ἡ κεφαλὴ Σομορων υἱὸς του̃ Ρομελιου καὶ ἐὰν μὴ πιστεύσητε οὐδὲ μὴ συνη̃τε
10
καὶ προσέθετο κύριος λαλη̃σαι τω̨̃ Αχαζ λέγων
11
αἴτησαι σεαυτω̨̃ σημει̃ον παρὰ κυρίου θεου̃ σου εἰς βάθος ἢ εἰς ὕψος
12
καὶ εἰ̃πεν Αχαζ οὐ μὴ αἰτήσω οὐδ' οὐ μὴ πειράσω κύριον
13
καὶ εἰ̃πεν ἀκούσατε δή οἰ̃κος Δαυιδ μὴ μικρὸν ὑμι̃ν ἀγω̃να παρέχειν ἀνθρώποις καὶ πω̃ς κυρίω̨ παρέχετε ἀγω̃να
14
διὰ του̃το δώσει κύριος αὐτὸς ὑμι̃ν σημει̃ον ἰδοὺ ἡ παρθένος ἐν γαστρὶ ἕξει καὶ τέξεται υἱόν καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτου̃ Εμμανουηλ
15
βούτυρον καὶ μέλι φάγεται πρὶν ἢ γνω̃ναι αὐτὸν ἢ προελέσθαι πονηρὰ ἐκλέξεται τὸ ἀγαθόν
16
διότι πρὶν ἢ γνω̃ναι τὸ παιδίον ἀγαθὸν ἢ κακὸν ἀπειθει̃ πονηρία̨ του̃ ἐκλέξασθαι τὸ ἀγαθόν καὶ καταλειφθήσεται ἡ γη̃ ἣν σὺ φοβη̨̃ ἀπὸ προσώπου τω̃ν δύο βασιλέων
17
ἀλλὰ ἐπάξει ὁ θεὸς ἐπὶ σὲ καὶ ἐπὶ τὸν λαόν σου καὶ ἐπὶ τὸν οἰ̃κον του̃ πατρός σου ἡμέρας αἳ οὔπω ἥκασιν ἀφ' ἡ̃ς ἡμέρας ἀφει̃λεν Εφραιμ ἀπὸ Ιουδα τὸν βασιλέα τω̃ν 'Ασσυρίων
18
καὶ ἔσται ἐν τη̨̃ ἡμέρα̨ ἐκείνη̨ συριει̃ κύριος μυίαις ὃ κυριεύει μέρους ποταμου̃ Αἰγύπτου καὶ τη̨̃ μελίσση̨ ἥ ἐστιν ἐν χώρα̨ 'Ασσυρίων
19
καὶ ἐλεύσονται πάντες καὶ ἀναπαύσονται ἐν ται̃ς φάραγξι τη̃ς χώρας καὶ ἐν ται̃ς τρώγλαις τω̃ν πετρω̃ν καὶ εἰς τὰ σπήλαια καὶ εἰς πα̃σαν ῥαγάδα καὶ ἐν παντὶ ξύλω̨
20
ἐν τη̨̃ ἡμέρα̨ ἐκείνη̨ ξυρήσει κύριος τω̨̃ ξυρω̨̃ τω̨̃ μεγάλω̨ καὶ μεμεθυσμένω̨ ὅ ἐστιν πέραν του̃ ποταμου̃ βασιλέως 'Ασσυρίων τὴν κεφαλὴν καὶ τὰς τρίχας τω̃ν ποδω̃ν καὶ τὸν πώγωνα ἀφελει̃
21
καὶ ἔσται ἐν τη̨̃ ἡμέρα̨ ἐκείνη̨ θρέψει ἄνθρωπος δάμαλιν βοω̃ν καὶ δύο πρόβατα
22
καὶ ἔσται ἀπὸ του̃ πλει̃στον ποιει̃ν γάλα βούτυρον καὶ μέλι φάγεται πα̃ς ὁ καταλειφθεὶς ἐπὶ τη̃ς γη̃ς
23
καὶ ἔσται ἐν τη̨̃ ἡμέρα̨ ἐκείνη̨ πα̃ς τόπος οὑ̃ ἐὰν ὠ̃σιν χίλιαι ἄμπελοι χιλίων σίκλων εἰς χέρσον ἔσονται καὶ εἰς ἄκανθαν
24
μετὰ βέλους καὶ τοξεύματος εἰσελεύσονται ἐκει̃ ὅτι χέρσος καὶ ἄκανθα ἔσται πα̃σα ἡ γη̃
25
καὶ πα̃ν ὄρος ἀροτριώμενον ἀροτριαθήσεται καὶ οὐ μὴ ἐπέλθη̨ ἐκει̃ φόβος ἔσται γὰρ ἀπὸ τη̃ς χέρσου καὶ ἀκάνθης εἰς βόσκημα προβάτου καὶ εἰς καταπάτημα βοός
Скрыть
1
καὶ ἐγένετο ὅτε ἐκάθισεν ὁ βασιλεὺς ἐν τω̨̃ οἴκω̨ αὐτου̃ καὶ κύριος κατεκληρονόμησεν αὐτὸν κύκλω̨ ἀπὸ πάντων τω̃ν ἐχθρω̃ν αὐτου̃ τω̃ν κύκλω̨
2
καὶ εἰ̃πεν ὁ βασιλεὺς πρὸς Ναθαν τὸν προφήτην ἰδοὺ δὴ ἐγὼ κατοικω̃ ἐν οἴκω̨ κεδρίνω̨ καὶ ἡ κιβωτὸς του̃ θεου̃ κάθηται ἐν μέσω̨ τη̃ς σκηνη̃ς
3
καὶ εἰ̃πεν Ναθαν πρὸς τὸν βασιλέα πάντα ὅσα ἂν ἐν τη̨̃ καρδία̨ σου βάδιζε καὶ ποίει ὅτι κύριος μετὰ σου̃
4
καὶ ἐγένετο τη̨̃ νυκτὶ ἐκείνη̨ καὶ ἐγένετο ῥη̃μα κυρίου πρὸς Ναθαν λέγων
5
πορεύου καὶ εἰπὸν πρὸς τὸν δου̃λόν μου Δαυιδ τάδε λέγει κύριος οὐ σὺ οἰκοδομήσεις μοι οἰ̃κον του̃ κατοικη̃σαί με
6
ὅτι οὐ κατώ̨κηκα ἐν οἴκω̨ ἀφ' ἡ̃ς ἡμέρας ἀνήγαγον ἐξ Αἰγύπτου τοὺς υἱοὺς Ισραηλ ἕως τη̃ς ἡμέρας ταύτης καὶ ἤμην ἐμπεριπατω̃ν ἐν καταλύματι καὶ ἐν σκηνη̨̃
7
ἐν πα̃σιν οἱ̃ς διη̃λθον ἐν παντὶ Ισραηλ εἰ λαλω̃ν ἐλάλησα πρὸς μίαν φυλὴν του̃ Ισραηλ ὡ̨̃ ἐνετειλάμην ποιμαίνειν τὸν λαόν μου Ισραηλ λέγων τί ὅτι οὐκ ὠ̨κοδομήκατέ μοι οἰ̃κον κέδρινον
8
καὶ νυ̃ν τάδε ἐρει̃ς τω̨̃ δούλω̨ μου Δαυιδ τάδε λέγει κύριος παντοκράτωρ ἔλαβόν σε ἐκ τη̃ς μάνδρας τω̃ν προβάτων του̃ εἰ̃ναί σε εἰς ἡγούμενον ἐπὶ τὸν λαόν μου ἐπὶ τὸν Ισραηλ
9
καὶ ἤμην μετὰ σου̃ ἐν πα̃σιν οἱ̃ς ἐπορεύου καὶ ἐξωλέθρευσα πάντας τοὺς ἐχθρούς σου ἀπὸ προσώπου σου καὶ ἐποίησά σε ὀνομαστὸν κατὰ τὸ ὄνομα τω̃ν μεγάλων τω̃ν ἐπὶ τη̃ς γη̃ς
10
καὶ θήσομαι τόπον τω̨̃ λαω̨̃ μου τω̨̃ Ισραηλ καὶ καταφυτεύσω αὐτόν καὶ κατασκηνώσει καθ' ἑαυτὸν καὶ οὐ μεριμνήσει οὐκέτι καὶ οὐ προσθήσει υἱὸς ἀδικίας του̃ ταπεινω̃σαι αὐτὸν καθὼς ἀπ' ἀρχη̃ς
11
ἀπὸ τω̃ν ἡμερω̃ν ὡ̃ν ἔταξα κριτὰς ἐπὶ τὸν λαόν μου Ισραηλ καὶ ἀναπαύσω σε ἀπὸ πάντων τω̃ν ἐχθρω̃ν σου καὶ ἀπαγγελει̃ σοι κύριος ὅτι οἰ̃κον οἰκοδομήσεις αὐτω̨̃
12
καὶ ἔσται ἐὰν πληρωθω̃σιν αἱ ἡμέραι σου καὶ κοιμηθήση̨ μετὰ τω̃ν πατέρων σου καὶ ἀναστήσω τὸ σπέρμα σου μετὰ σέ ὃς ἔσται ἐκ τη̃ς κοιλίας σου καὶ ἑτοιμάσω τὴν βασιλείαν αὐτου̃
13
αὐτὸς οἰκοδομήσει μοι οἰ̃κον τω̨̃ ὀνόματί μου καὶ ἀνορθώσω τὸν θρόνον αὐτου̃ ἕως εἰς τὸν αἰω̃να
14
ἐγὼ ἔσομαι αὐτω̨̃ εἰς πατέρα καὶ αὐτὸς ἔσται μοι εἰς υἱόν καὶ ἐὰν ἔλθη̨ ἡ ἀδικία αὐτου̃ καὶ ἐλέγξω αὐτὸν ἐν ῥάβδω̨ ἀνδρω̃ν καὶ ἐν ἁφαι̃ς υἱω̃ν ἀνθρώπων
15
τὸ δὲ ἔλεός μου οὐκ ἀποστήσω ἀπ' αὐτου̃ καθὼς ἀπέστησα ἀφ' ὡ̃ν ἀπέστησα ἐκ προσώπου μου
16
καὶ πιστωθήσεται ὁ οἰ̃κος αὐτου̃ καὶ ἡ βασιλεία αὐτου̃ ἕως αἰω̃νος ἐνώπιον ἐμου̃ καὶ ὁ θρόνος αὐτου̃ ἔσται ἀνωρθωμένος εἰς τὸν αἰω̃να
17
κατὰ πάντας τοὺς λόγους τούτους καὶ κατὰ πα̃σαν τὴν ὅρασιν ταύτην οὕτως ἐλάλησεν Ναθαν πρὸς Δαυιδ
18
καὶ εἰση̃λθεν ὁ βασιλεὺς Δαυιδ καὶ ἐκάθισεν ἐνώπιον κυρίου καὶ εἰ̃πεν τίς εἰμι ἐγώ κύριέ μου κύριε καὶ τίς ὁ οἰ̃κός μου ὅτι ἠγάπηκάς με ἕως τούτων
19
καὶ κατεσμικρύνθη μικρὸν ἐνώπιόν σου κύριέ μου κύριε καὶ ἐλάλησας ὑπὲρ του̃ οἴκου του̃ δούλου σου εἰς μακράν οὑ̃τος δὲ ὁ νόμος του̃ ἀνθρώπου κύριέ μου κύριε
20
καὶ τί προσθήσει Δαυιδ ἔτι του̃ λαλη̃σαι πρὸς σέ καὶ νυ̃ν σὺ οἰ̃δας τὸν δου̃λόν σου κύριέ μου κύριε
21
διὰ τὸν λόγον σου πεποίηκας καὶ κατὰ τὴν καρδίαν σου ἐποίησας πα̃σαν τὴν μεγαλωσύνην ταύτην γνωρίσαι τω̨̃ δούλω̨ σου
22
ἕνεκεν του̃ μεγαλυ̃ναί σε κύριέ μου κύριε ὅτι οὐκ ἔστιν ὡς σὺ καὶ οὐκ ἔστιν θεὸς πλὴν σου̃ ἐν πα̃σιν οἱ̃ς ἠκούσαμεν ἐν τοι̃ς ὠσὶν ἡμω̃ν
23
καὶ τίς ὡς ὁ λαός σου Ισραηλ ἔθνος ἄλλο ἐν τη̨̃ γη̨̃ ὡς ὡδήγησεν αὐτὸν ὁ θεὸς του̃ λυτρώσασθαι αὐτω̨̃ λαὸν του̃ θέσθαι σε ὄνομα του̃ ποιη̃σαι μεγαλωσύνην καὶ ἐπιφάνειαν του̃ ἐκβαλει̃ν σε ἐκ προσώπου του̃ λαου̃ σου οὑ̃ ἐλυτρώσω σεαυτω̨̃ ἐξ Αἰγύπτου ἔθνη καὶ σκηνώματα
24
καὶ ἡτοίμασας σεαυτω̨̃ τὸν λαόν σου Ισραηλ λαὸν ἕως αἰω̃νος καὶ σύ κύριε ἐγένου αὐτοι̃ς εἰς θεόν
25
καὶ νυ̃ν κύριέ μου κύριε τὸ ῥη̃μα ὃ ἐλάλησας περὶ του̃ δούλου σου καὶ του̃ οἴκου αὐτου̃ πίστωσον ἕως αἰω̃νος κύριε παντοκράτωρ θεὲ του̃ Ισραηλ καὶ νυ̃ν καθὼς ἐλάλησας
26
μεγαλυνθείη τὸ ὄνομά σου ἕως αἰω̃νος
27
κύριε παντοκράτωρ θεὸς Ισραηλ ἀπεκάλυψας τὸ ὠτίον του̃ δούλου σου λέγων οἰ̃κον οἰκοδομήσω σοι διὰ του̃το εὑ̃ρεν ὁ δου̃λός σου τὴν καρδίαν ἑαυτου̃ του̃ προσεύξασθαι πρὸς σὲ τὴν προσευχὴν ταύτην
28
καὶ νυ̃ν κύριέ μου κύριε σὺ εἰ̃ ὁ θεός καὶ οἱ λόγοι σου ἔσονται ἀληθινοί καὶ ἐλάλησας ὑπὲρ του̃ δούλου σου τὰ ἀγαθὰ ταυ̃τα
29
καὶ νυ̃ν ἄρξαι καὶ εὐλόγησον τὸν οἰ̃κον του̃ δούλου σου του̃ εἰ̃ναι εἰς τὸν αἰω̃να ἐνώπιόν σου ὅτι σὺ εἰ̃ κύριέ μου κύριε ἐλάλησας καὶ ἀπὸ τη̃ς εὐλογίας σου εὐλογηθήσεται ὁ οἰ̃κος του̃ δούλου σου εἰς τὸν αἰω̃να
Скрыть
1
καὶ ἐλάλησεν κύριος πρὸς Μωυση̃ν λέγων
2
ἐν ἡμέρα̨ μια̨̃ του̃ μηνὸς του̃ πρώτου νουμηνία̨ στήσεις τὴν σκηνὴν του̃ μαρτυρίου
3
καὶ θήσεις τὴν κιβωτὸν του̃ μαρτυρίου καὶ σκεπάσεις τὴν κιβωτὸν τω̨̃ καταπετάσματι
4
καὶ εἰσοίσεις τὴν τράπεζαν καὶ προθήσεις τὴν πρόθεσιν αὐτη̃ς καὶ εἰσοίσεις τὴν λυχνίαν καὶ ἐπιθήσεις τοὺς λύχνους αὐτη̃ς
5
καὶ θήσεις τὸ θυσιαστήριον τὸ χρυσου̃ν εἰς τὸ θυμια̃ν ἐναντίον τη̃ς κιβωτου̃ καὶ ἐπιθήσεις κάλυμμα καταπετάσματος ἐπὶ τὴν θύραν τη̃ς σκηνη̃ς του̃ μαρτυρίου
6
καὶ τὸ θυσιαστήριον τω̃ν καρπωμάτων θήσεις παρὰ τὰς θύρας τη̃ς σκηνη̃ς του̃ μαρτυρίου
7
...
8
καὶ περιθήσεις τὴν σκηνὴν καὶ πάντα τὰ αὐτη̃ς ἁγιάσεις κύκλω̨
9
καὶ λήμψη̨ τὸ ἔλαιον του̃ χρίσματος καὶ χρίσεις τὴν σκηνὴν καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτη̨̃ καὶ ἁγιάσεις αὐτὴν καὶ πάντα τὰ σκεύη αὐτη̃ς καὶ ἔσται ἁγία
10
καὶ χρίσεις τὸ θυσιαστήριον τω̃ν καρπωμάτων καὶ πάντα αὐτου̃ τὰ σκεύη καὶ ἁγιάσεις τὸ θυσιαστήριον καὶ ἔσται τὸ θυσιαστήριον ἅγιον τω̃ν ἁγίων
11
...
12
καὶ προσάξεις Ααρων καὶ τοὺς υἱοὺς αὐτου̃ ἐπὶ τὰς θύρας τη̃ς σκηνη̃ς του̃ μαρτυρίου καὶ λούσεις αὐτοὺς ὕδατι
13
καὶ ἐνδύσεις Ααρων τὰς στολὰς τὰς ἁγίας καὶ χρίσεις αὐτὸν καὶ ἁγιάσεις αὐτόν καὶ ἱερατεύσει μοι
14
καὶ τοὺς υἱοὺς αὐτου̃ προσάξεις καὶ ἐνδύσεις αὐτοὺς χιτω̃νας
15
καὶ ἀλείψεις αὐτούς ὃν τρόπον ἤλειψας τὸν πατέρα αὐτω̃ν καὶ ἱερατεύσουσίν μοι καὶ ἔσται ὥστε εἰ̃ναι αὐτοι̃ς χρι̃σμα ἱερατείας εἰς τὸν αἰω̃να εἰς τὰς γενεὰς αὐτω̃ν
16
καὶ ἐποίησεν Μωυση̃ς πάντα ὅσα ἐνετείλατο αὐτω̨̃ κύριος οὕτως ἐποίησεν
17
καὶ ἐγένετο ἐν τω̨̃ μηνὶ τω̨̃ πρώτω̨ τω̨̃ δευτέρω̨ ἔτει ἐκπορευομένων αὐτω̃ν ἐξ Αἰγύπτου νουμηνία̨ ἐστάθη ἡ σκηνή
18
καὶ ἔστησεν Μωυση̃ς τὴν σκηνὴν καὶ ἐπέθηκεν τὰς κεφαλίδας καὶ διενέβαλεν τοὺς μοχλοὺς καὶ ἔστησεν τοὺς στύλους
19
καὶ ἐξέτεινεν τὰς αὐλαίας ἐπὶ τὴν σκηνὴν καὶ ἐπέθηκεν τὸ κατακάλυμμα τη̃ς σκηνη̃ς ἐπ' αὐτη̃ς ἄνωθεν καθὰ συνέταξεν κύριος τω̨̃ Μωυση̨̃
20
καὶ λαβὼν τὰ μαρτύρια ἐνέβαλεν εἰς τὴν κιβωτὸν καὶ ὑπέθηκεν τοὺς διωστη̃ρας ὑπὸ τὴν κιβωτὸν
21
καὶ εἰσήνεγκεν τὴν κιβωτὸν εἰς τὴν σκηνὴν καὶ ἐπέθηκεν τὸ κατακάλυμμα του̃ καταπετάσματος καὶ ἐσκέπασεν τὴν κιβωτὸν του̃ μαρτυρίου ὃν τρόπον συνέταξεν κύριος τω̨̃ Μωυση̨̃
22
καὶ ἔθηκεν τὴν τράπεζαν εἰς τὴν σκηνὴν του̃ μαρτυρίου ἐπὶ τὸ κλίτος τη̃ς σκηνη̃ς του̃ μαρτυρίου τὸ πρὸς βορρα̃ν ἔξωθεν του̃ καταπετάσματος τη̃ς σκηνη̃ς
23
καὶ προέθηκεν ἐπ' αὐτη̃ς ἄρτους τη̃ς προθέσεως ἔναντι κυρίου ὃν τρόπον συνέταξεν κύριος τω̨̃ Μωυση̨̃
24
καὶ ἔθηκεν τὴν λυχνίαν εἰς τὴν σκηνὴν του̃ μαρτυρίου εἰς τὸ κλίτος τη̃ς σκηνη̃ς τὸ πρὸς νότον
25
καὶ ἐπέθηκεν τοὺς λύχνους αὐτη̃ς ἔναντι κυρίου ὃν τρόπον συνέταξεν κύριος τω̨̃ Μωυση̨̃
26
καὶ ἔθηκεν τὸ θυσιαστήριον τὸ χρυσου̃ν ἐν τη̨̃ σκηνη̨̃ του̃ μαρτυρίου ἀπέναντι του̃ καταπετάσματος
27
καὶ ἐθυμίασεν ἐπ' αὐτου̃ τὸ θυμίαμα τη̃ς συνθέσεως καθάπερ συνέταξεν κύριος τω̨̃ Μωυση̨̃
28
...
29
καὶ τὸ θυσιαστήριον τω̃ν καρπωμάτων ἔθηκεν παρὰ τὰς θύρας τη̃ς σκηνη̃ς
30
...
31
...
32
...
33
καὶ ἔστησεν τὴν αὐλὴν κύκλω̨ τη̃ς σκηνη̃ς καὶ του̃ θυσιαστηρίου καὶ συνετέλεσεν Μωυση̃ς πάντα τὰ ἔργα
34
καὶ ἐκάλυψεν ἡ νεφέλη τὴν σκηνὴν του̃ μαρτυρίου καὶ δόξης κυρίου ἐπλήσθη ἡ σκηνή
35
καὶ οὐκ ἠδυνάσθη Μωυση̃ς εἰσελθει̃ν εἰς τὴν σκηνὴν του̃ μαρτυρίου ὅτι ἐπεσκίαζεν ἐπ' αὐτὴν ἡ νεφέλη καὶ δόξης κυρίου ἐπλήσθη ἡ σκηνή
36
ἡνίκα δ' ἂν ἀνέβη ἡ νεφέλη ἀπὸ τη̃ς σκηνη̃ς ἀνεζεύγνυσαν οἱ υἱοὶ Ισραηλ σὺν τη̨̃ ἀπαρτία̨ αὐτω̃ν
37
εἰ δὲ μὴ ἀνέβη ἡ νεφέλη οὐκ ἀνεζεύγνυσαν ἕως τη̃ς ἡμέρας ἡ̃ς ἀνέβη ἡ νεφέλη
38
νεφέλη γὰρ ἠ̃ν ἐπὶ τη̃ς σκηνη̃ς ἡμέρας καὶ πυ̃ρ ἠ̃ν ἐπ' αὐτη̃ς νυκτὸς ἐναντίον παντὸς Ισραηλ ἐν πάσαις ται̃ς ἀναζυγαι̃ς αὐτω̃ν
Скрыть
1
καὶ ἐλάλησεν κύριος πρὸς Μωυση̃ν ἐν τη̨̃ ἐρήμω̨ Σινα ἐν τω̨̃ ἔτει τω̨̃ δευτέρω̨ ἐξελθόντων αὐτω̃ν ἐκ γη̃ς Αἰγύπτου ἐν τω̨̃ μηνὶ τω̨̃ πρώτω̨ λέγων
2
εἰπὸν καὶ ποιείτωσαν οἱ υἱοὶ Ισραηλ τὸ πασχα καθ' ὥραν αὐτου̃
3
τη̨̃ τεσσαρεσκαιδεκάτη̨ ἡμέρα̨ του̃ μηνὸς του̃ πρώτου πρὸς ἑσπέραν ποιήσεις αὐτὸ κατὰ καιρούς κατὰ τὸν νόμον αὐτου̃ καὶ κατὰ τὴν σύγκρισιν αὐτου̃ ποιήσεις αὐτό
4
καὶ ἐλάλησεν Μωυση̃ς τοι̃ς υἱοι̃ς Ισραηλ ποιη̃σαι τὸ πασχα
5
ἐναρχομένου τη̨̃ τεσσαρεσκαιδεκάτη̨ ἡμέρα̨ του̃ μηνὸς ἐν τη̨̃ ἐρήμω̨ του̃ Σινα καθὰ συνέταξεν κύριος τω̨̃ Μωυση̨̃ οὕτως ἐποίησαν οἱ υἱοὶ Ισραηλ
6
καὶ παρεγένοντο οἱ ἄνδρες οἳ ἠ̃σαν ἀκάθαρτοι ἐπὶ ψυχη̨̃ ἀνθρώπου καὶ οὐκ ἠδύναντο ποιη̃σαι τὸ πασχα ἐν τη̨̃ ἡμέρα̨ ἐκείνη̨ καὶ προση̃λθον ἐναντίον Μωυση̃ καὶ Ααρων ἐν ἐκείνη̨ τη̨̃ ἡμέρα̨
7
καὶ εἰ̃παν οἱ ἄνδρες ἐκει̃νοι πρὸς αὐτόν ἡμει̃ς ἀκάθαρτοι ἐπὶ ψυχη̨̃ ἀνθρώπου μὴ οὐ̃ν ὑστερήσωμεν προσενέγκαι τὸ δω̃ρον κυρίω̨ κατὰ καιρὸν αὐτου̃ ἐν μέσω̨ υἱω̃ν Ισραηλ
8
καὶ εἰ̃πεν πρὸς αὐτοὺς Μωυση̃ς στη̃τε αὐτου̃ καὶ ἀκούσομαι τί ἐντελει̃ται κύριος περὶ ὑμω̃ν
9
καὶ ἐλάλησεν κύριος πρὸς Μωυση̃ν λέγων
10
λάλησον τοι̃ς υἱοι̃ς Ισραηλ λέγων ἄνθρωπος ἄνθρωπος ὃς ἐὰν γένηται ἀκάθαρτος ἐπὶ ψυχη̨̃ ἀνθρώπου ἢ ἐν ὁδω̨̃ μακρὰν ὑμι̃ν ἢ ἐν ται̃ς γενεαι̃ς ὑμω̃ν καὶ ποιήσει τὸ πασχα κυρίω̨
11
ἐν τω̨̃ μηνὶ τω̨̃ δευτέρω̨ ἐν τη̨̃ τεσσαρεσκαιδεκάτη̨ ἡμέρα̨ τὸ πρὸς ἑσπέραν ποιήσουσιν αὐτό ἐπ' ἀζύμων καὶ πικρίδων φάγονται αὐτό
12
οὐ καταλείψουσιν ἀπ' αὐτου̃ εἰς τὸ πρωὶ καὶ ὀστου̃ν οὐ συντρίψουσιν ἀπ' αὐτου̃ κατὰ τὸν νόμον του̃ πασχα ποιήσουσιν αὐτό
13
καὶ ἄνθρωπος ὃς ἐὰν καθαρὸς ἠ̨̃ καὶ ἐν ὁδω̨̃ μακρα̨̃ οὐκ ἔστιν καὶ ὑστερήση̨ ποιη̃σαι τὸ πασχα ἐξολεθρευθήσεται ἡ ψυχὴ ἐκείνη ἐκ του̃ λαου̃ αὐτη̃ς ὅτι τὸ δω̃ρον κυρίω̨ οὐ προσήνεγκεν κατὰ τὸν καιρὸν αὐτου̃ ἁμαρτίαν αὐτου̃ λήμψεται ὁ ἄνθρωπος ἐκει̃νος
14
ἐὰν δὲ προσέλθη̨ πρὸς ὑμα̃ς προσήλυτος ἐν τη̨̃ γη̨̃ ὑμω̃ν καὶ ποιήσει τὸ πασχα κυρίω̨ κατὰ τὸν νόμον του̃ πασχα καὶ κατὰ τὴν σύνταξιν αὐτου̃ ποιήσει αὐτό νόμος εἱ̃ς ἔσται ὑμι̃ν καὶ τω̨̃ προσηλύτω̨ καὶ τω̨̃ αὐτόχθονι τη̃ς γη̃ς
15
καὶ τη̨̃ ἡμέρα̨ ἡ̨̃ ἐστάθη ἡ σκηνή ἐκάλυψεν ἡ νεφέλη τὴν σκηνήν τὸν οἰ̃κον του̃ μαρτυρίου καὶ τὸ ἑσπέρας ἠ̃ν ἐπὶ τη̃ς σκηνη̃ς ὡς εἰ̃δος πυρὸς ἕως πρωί
16
οὕτως ἐγίνετο διὰ παντός ἡ νεφέλη ἐκάλυπτεν αὐτὴν ἡμέρας καὶ εἰ̃δος πυρὸς τὴν νύκτα
17
καὶ ἡνίκα ἀνέβη ἡ νεφέλη ἀπὸ τη̃ς σκηνη̃ς καὶ μετὰ ταυ̃τα ἀπη̃ραν οἱ υἱοὶ Ισραηλ καὶ ἐν τω̨̃ τόπω̨ οὑ̃ ἂν ἔστη ἡ νεφέλη ἐκει̃ παρενέβαλον οἱ υἱοὶ Ισραηλ
18
διὰ προστάγματος κυρίου παρεμβαλου̃σιν οἱ υἱοὶ Ισραηλ καὶ διὰ προστάγματος κυρίου ἀπαρου̃σιν πάσας τὰς ἡμέρας ἐν αἱ̃ς σκιάζει ἡ νεφέλη ἐπὶ τη̃ς σκηνη̃ς παρεμβαλου̃σιν οἱ υἱοὶ Ισραηλ
19
καὶ ὅταν ἐφέλκηται ἡ νεφέλη ἐπὶ τη̃ς σκηνη̃ς ἡμέρας πλείους καὶ φυλάξονται οἱ υἱοὶ Ισραηλ τὴν φυλακὴν του̃ θεου̃ καὶ οὐ μὴ ἐξάρωσιν
20
καὶ ἔσται ὅταν σκεπάση̨ ἡ νεφέλη ἡμέρας ἀριθμω̨̃ ἐπὶ τη̃ς σκηνη̃ς διὰ φωνη̃ς κυρίου παρεμβαλου̃σιν καὶ διὰ προστάγματος κυρίου ἀπαρου̃σιν
21
καὶ ἔσται ὅταν γένηται ἡ νεφέλη ἀφ' ἑσπέρας ἕως πρωὶ καὶ ἀναβη̨̃ ἡ νεφέλη τὸ πρωί καὶ ἀπαρου̃σιν ἡμέρας ἢ νυκτός
22
μηνὸς ἡμέρας πλεοναζούσης τη̃ς νεφέλης σκιαζούσης ἐπ' αὐτη̃ς παρεμβαλου̃σιν οἱ υἱοὶ Ισραηλ καὶ οὐ μὴ ἀπάρωσιν
23
ὅτι διὰ προστάγματος κυρίου ἀπαρου̃σιν τὴν φυλακὴν κυρίου ἐφυλάξαντο διὰ προστάγματος κυρίου ἐν χειρὶ Μωυση̃
Скрыть
1
ἐν ἀρχη̨̃ βασιλέως Ιωακιμ υἱου̃ Ιωσια ἐγενήθη ὁ λόγος οὑ̃τος παρὰ κυρίου
2
οὕτως εἰ̃πεν κύριος στη̃θι ἐν αὐλη̨̃ οἴκου κυρίου καὶ χρηματιει̃ς ἅπασι τοι̃ς Ιουδαίοις καὶ πα̃σι τοι̃ς ἐρχομένοις προσκυνει̃ν ἐν οἴκω̨ κυρίου ἅπαντας τοὺς λόγους οὓς συνέταξά σοι αὐτοι̃ς χρηματίσαι μὴ ἀφέλη̨ς ῥη̃μα
3
ἴσως ἀκούσονται καὶ ἀποστραφήσονται ἕκαστος ἀπὸ τη̃ς ὁδου̃ αὐτου̃ τη̃ς πονηρα̃ς καὶ παύσομαι ἀπὸ τω̃ν κακω̃ν ὡ̃ν ἐγὼ λογίζομαι του̃ ποιη̃σαι αὐτοι̃ς ἕνεκεν τω̃ν πονηρω̃ν ἐπιτηδευμάτων αὐτω̃ν
4
καὶ ἐρει̃ς οὕτως εἰ̃πεν κύριος ἐὰν μὴ ἀκούσητέ μου του̃ πορεύεσθαι ἐν τοι̃ς νομίμοις μου οἱ̃ς ἔδωκα κατὰ πρόσωπον ὑμω̃ν
5
εἰσακούειν τω̃ν λόγων τω̃ν παίδων μου τω̃ν προφητω̃ν οὓς ἐγὼ ἀποστέλλω πρὸς ὑμα̃ς ὄρθρου καὶ ἀπέστειλα καὶ οὐκ εἰσηκούσατέ μου
6
καὶ δώσω τὸν οἰ̃κον του̃τον ὥσπερ Σηλωμ καὶ τὴν πόλιν δώσω εἰς κατάραν πα̃σιν τοι̃ς ἔθνεσιν πάσης τη̃ς γη̃ς
7
καὶ ἤκουσαν οἱ ἱερει̃ς καὶ οἱ ψευδοπροφη̃ται καὶ πα̃ς ὁ λαὸς του̃ Ιερεμιου λαλου̃ντος τοὺς λόγους τούτους ἐν οἴκω̨ κυρίου
8
καὶ ἐγένετο Ιερεμιου παυσαμένου λαλου̃ντος πάντα ἃ συνέταξεν αὐτω̨̃ κύριος λαλη̃σαι παντὶ τω̨̃ λαω̨̃ καὶ συνελάβοσαν αὐτὸν οἱ ἱερει̃ς καὶ οἱ ψευδοπροφη̃ται καὶ πα̃ς ὁ λαὸς λέγων θανάτω̨ ἀποθανη̨̃
9
ὅτι ἐπροφήτευσας τω̨̃ ὀνόματι κυρίου λέγων ὥσπερ Σηλωμ ἔσται ὁ οἰ̃κος οὑ̃τος καὶ ἡ πόλις αὕτη ἐρημωθήσεται ἀπὸ κατοικούντων καὶ ἐξεκκλησιάσθη πα̃ς ὁ λαὸς ἐπὶ Ιερεμιαν ἐν οἴκω̨ κυρίου
10
καὶ ἤκουσαν οἱ ἄρχοντες Ιουδα τὸν λόγον του̃τον καὶ ἀνέβησαν ἐξ οἴκου του̃ βασιλέως εἰς οἰ̃κον κυρίου καὶ ἐκάθισαν ἐν προθύροις πύλης κυρίου τη̃ς καινη̃ς
11
καὶ εἰ̃παν οἱ ἱερει̃ς καὶ οἱ ψευδοπροφη̃ται πρὸς τοὺς ἄρχοντας καὶ παντὶ τω̨̃ λαω̨̃ κρίσις θανάτου τω̨̃ ἀνθρώπω̨ τούτω̨ ὅτι ἐπροφήτευσεν κατὰ τη̃ς πόλεως ταύτης καθὼς ἠκούσατε ἐν τοι̃ς ὠσὶν ὑμω̃ν
12
καὶ εἰ̃πεν Ιερεμιας πρὸς τοὺς ἄρχοντας καὶ παντὶ τω̨̃ λαω̨̃ λέγων κύριος ἀπέστειλέν με προφητευ̃σαι ἐπὶ τὸν οἰ̃κον του̃τον καὶ ἐπὶ τὴν πόλιν ταύτην πάντας τοὺς λόγους τούτους οὓς ἠκούσατε
13
καὶ νυ̃ν βελτίους ποιήσατε τὰς ὁδοὺς ὑμω̃ν καὶ τὰ ἔργα ὑμω̃ν καὶ ἀκούσατε τη̃ς φωνη̃ς κυρίου καὶ παύσεται κύριος ἀπὸ τω̃ν κακω̃ν ὡ̃ν ἐλάλησεν ἐφ' ὑμα̃ς
14
καὶ ἰδοὺ ἐγὼ ἐν χερσὶν ὑμω̃ν ποιήσατέ μοι ὡς συμφέρει καὶ ὡς βέλτιον ὑμι̃ν
15
ἀλλ' ἢ γνόντες γνώσεσθε ὅτι εἰ ἀναιρει̃τέ με αἱ̃μα ἀθω̨̃ον δίδοτε ἐφ' ὑμα̃ς καὶ ἐπὶ τὴν πόλιν ταύτην καὶ ἐπὶ τοὺς κατοικου̃ντας ἐν αὐτη̨̃ ὅτι ἐν ἀληθεία̨ ἀπέσταλκέν με κύριος πρὸς ὑμα̃ς λαλη̃σαι εἰς τὰ ὠ̃τα ὑμω̃ν πάντας τοὺς λόγους τούτους
16
καὶ εἰ̃παν οἱ ἄρχοντες καὶ πα̃ς ὁ λαὸς πρὸς τοὺς ἱερει̃ς καὶ πρὸς τοὺς ψευδοπροφήτας οὐκ ἔστιν τω̨̃ ἀνθρώπω̨ τούτω̨ κρίσις θανάτου ὅτι ἐπὶ τω̨̃ ὀνόματι κυρίου του̃ θεου̃ ἡμω̃ν ἐλάλησεν πρὸς ἡμα̃ς
17
καὶ ἀνέστησαν ἄνδρες τω̃ν πρεσβυτέρων τη̃ς γη̃ς καὶ εἰ̃παν πάση̨ τη̨̃ συναγωγη̨̃ του̃ λαου̃
18
Μιχαιας ὁ Μωραθίτης ἠ̃ν ἐν ται̃ς ἡμέραις Εζεκιου βασιλέως Ιουδα καὶ εἰ̃πεν παντὶ τω̨̃ λαω̨̃ Ιουδα οὕτως εἰ̃πεν κύριος Σιων ὡς ἀγρὸς ἀροτριαθήσεται καὶ Ιερουσαλημ εἰς ἄβατον ἔσται καὶ τὸ ὄρος του̃ οἴκου εἰς ἄλσος δρυμου̃
19
μὴ ἀνελὼν ἀνει̃λεν αὐτὸν Εζεκιας καὶ πα̃ς Ιουδα οὐχὶ ὅτι ἐφοβήθησαν τὸν κύριον καὶ ὅτι ἐδεήθησαν του̃ προσώπου κυρίου καὶ ἐπαύσατο κύριος ἀπὸ τω̃ν κακω̃ν ὡ̃ν ἐλάλησεν ἐπ' αὐτούς καὶ ἡμει̃ς ἐποιήσαμεν κακὰ μεγάλα ἐπὶ ψυχὰς ἡμω̃ν
20
καὶ ἄνθρωπος ἠ̃ν προφητεύων τω̨̃ ὀνόματι κυρίου Ουριας υἱὸς Σαμαιου ἐκ Καριαθιαριμ καὶ ἐπροφήτευσεν περὶ τη̃ς γη̃ς ταύτης κατὰ πάντας τοὺς λόγους Ιερεμιου
21
καὶ ἤκουσεν ὁ βασιλεὺς Ιωακιμ καὶ πάντες οἱ ἄρχοντες πάντας τοὺς λόγους αὐτου̃ καὶ ἐζήτουν ἀποκτει̃ναι αὐτόν καὶ ἤκουσεν Ουριας καὶ εἰση̃λθεν εἰς Αἴγυπτον
22
καὶ ἐξαπέστειλεν ὁ βασιλεὺς ἄνδρας εἰς Αἴγυπτον
23
καὶ ἐξηγάγοσαν αὐτὸν ἐκει̃θεν καὶ εἰσηγάγοσαν αὐτὸν πρὸς τὸν βασιλέα καὶ ἐπάταξεν αὐτὸν ἐν μαχαίρα̨ καὶ ἔρριψεν αὐτὸν εἰς τὸ μνη̃μα υἱω̃ν λαου̃ αὐτου̃
24
πλὴν χεὶρ Αχικαμ υἱου̃ Σαφαν ἠ̃ν μετὰ Ιερεμιου του̃ μὴ παραδου̃ναι αὐτὸν εἰς χει̃ρας του̃ λαου̃ του̃ μὴ ἀνελει̃ν αὐτόν
Скрыть
1
καὶ ἐγένετο λόγος κυρίου πρός με λέγων
2
υἱὲ ἀνθρώπου προφήτευσον ἐπὶ τοὺς ποιμένας του̃ Ισραηλ προφήτευσον καὶ εἰπὸν τοι̃ς ποιμέσι τάδε λέγει κύριος κύριος ὠ̃ ποιμένες Ισραηλ μὴ βόσκουσιν ποιμένες ἑαυτούς οὐ τὰ πρόβατα βόσκουσιν οἱ ποιμένες
3
ἰδοὺ τὸ γάλα κατέσθετε καὶ τὰ ἔρια περιβάλλεσθε καὶ τὸ παχὺ σφάζετε καὶ τὰ πρόβατά μου οὐ βόσκετε
4
τὸ ἠσθενηκὸς οὐκ ἐνισχύσατε καὶ τὸ κακω̃ς ἔχον οὐκ ἐσωματοποιήσατε καὶ τὸ συντετριμμένον οὐ κατεδήσατε καὶ τὸ πλανώμενον οὐκ ἐπεστρέψατε καὶ τὸ ἀπολωλὸς οὐκ ἐζητήσατε καὶ τὸ ἰσχυρὸν κατειργάσασθε μόχθω̨
5
καὶ διεσπάρη τὰ πρόβατά μου διὰ τὸ μὴ εἰ̃ναι ποιμένας καὶ ἐγενήθη εἰς κατάβρωμα πα̃σι τοι̃ς θηρίοις του̃ ἀγρου̃
6
καὶ διεσπάρη μου τὰ πρόβατα ἐν παντὶ ὄρει καὶ ἐπὶ πα̃ν βουνὸν ὑψηλὸν καὶ ἐπὶ προσώπου πάσης τη̃ς γη̃ς διεσπάρη καὶ οὐκ ἠ̃ν ὁ ἐκζητω̃ν οὐδὲ ὁ ἀποστρέφων
7
διὰ του̃το ποιμένες ἀκούσατε λόγον κυρίου
8
ζω̃ ἐγώ λέγει κύριος κύριος εἰ μὴν ἀντὶ του̃ γενέσθαι τὰ πρόβατά μου εἰς προνομὴν καὶ γενέσθαι τὰ πρόβατά μου εἰς κατάβρωμα πα̃σι τοι̃ς θηρίοις του̃ πεδίου παρὰ τὸ μὴ εἰ̃ναι ποιμένας καὶ οὐκ ἐξεζήτησαν οἱ ποιμένες τὰ πρόβατά μου καὶ ἐβόσκησαν οἱ ποιμένες ἑαυτούς τὰ δὲ πρόβατά μου οὐκ ἐβόσκησαν
9
ἀντὶ τούτου ποιμένες
10
τάδε λέγει κύριος κύριος ἰδοὺ ἐγὼ ἐπὶ τοὺς ποιμένας καὶ ἐκζητήσω τὰ πρόβατά μου ἐκ τω̃ν χειρω̃ν αὐτω̃ν καὶ ἀποστρέψω αὐτοὺς του̃ μὴ ποιμαίνειν τὰ πρόβατά μου καὶ οὐ βοσκήσουσιν ἔτι οἱ ποιμένες αὐτά καὶ ἐξελου̃μαι τὰ πρόβατά μου ἐκ του̃ στόματος αὐτω̃ν καὶ οὐκ ἔσονται αὐτοι̃ς ἔτι εἰς κατάβρωμα
11
διότι τάδε λέγει κύριος ἰδοὺ ἐγὼ ἐκζητήσω τὰ πρόβατά μου καὶ ἐπισκέψομαι αὐτά
12
ὥσπερ ζητει̃ ὁ ποιμὴν τὸ ποίμνιον αὐτου̃ ἐν ἡμέρα̨ ὅταν ἠ̨̃ γνόφος καὶ νεφέλη ἐν μέσω̨ προβάτων διακεχωρισμένων οὕτως ἐκζητήσω τὰ πρόβατά μου καὶ ἀπελάσω αὐτὰ ἀπὸ παντὸς τόπου οὑ̃ διεσπάρησαν ἐκει̃ ἐν ἡμέρα̨ νεφέλης καὶ γνόφου
13
καὶ ἐξάξω αὐτοὺς ἐκ τω̃ν ἐθνω̃ν καὶ συνάξω αὐτοὺς ἀπὸ τω̃ν χωρω̃ν καὶ εἰσάξω αὐτοὺς εἰς τὴν γη̃ν αὐτω̃ν καὶ βοσκήσω αὐτοὺς ἐπὶ τὰ ὄρη Ισραηλ καὶ ἐν ται̃ς φάραγξιν καὶ ἐν πάση̨ κατοικία̨ τη̃ς γη̃ς
14
ἐν νομη̨̃ ἀγαθη̨̃ βοσκήσω αὐτούς καὶ ἐν τω̨̃ ὄρει τω̨̃ ὑψηλω̨̃ Ισραηλ ἔσονται αἱ μάνδραι αὐτω̃ν ἐκει̃ κοιμηθήσονται καὶ ἐκει̃ ἀναπαύσονται ἐν τρυφη̨̃ ἀγαθη̨̃ καὶ ἐν νομη̨̃ πίονι βοσκηθήσονται ἐπὶ τω̃ν ὀρέων Ισραηλ
15
ἐγὼ βοσκήσω τὰ πρόβατά μου καὶ ἐγὼ ἀναπαύσω αὐτά καὶ γνώσονται ὅτι ἐγώ εἰμι κύριος τάδε λέγει κύριος κύριος
16
τὸ ἀπολωλὸς ζητήσω καὶ τὸ πλανώμενον ἐπιστρέψω καὶ τὸ συντετριμμένον καταδήσω καὶ τὸ ἐκλει̃πον ἐνισχύσω καὶ τὸ ἰσχυρὸν φυλάξω καὶ βοσκήσω αὐτὰ μετὰ κρίματος
17
καὶ ὑμει̃ς πρόβατα τάδε λέγει κύριος κύριος ἰδοὺ ἐγὼ διακρινω̃ ἀνὰ μέσον προβάτου καὶ προβάτου κριω̃ν καὶ τράγων
18
καὶ οὐχ ἱκανὸν ὑμι̃ν ὅτι τὴν καλὴν νομὴν ἐνέμεσθε καὶ τὰ κατάλοιπα τη̃ς νομη̃ς ὑμω̃ν κατεπατει̃τε τοι̃ς ποσὶν ὑμω̃ν καὶ τὸ καθεστηκὸς ὕδωρ ἐπίνετε καὶ τὸ λοιπὸν τοι̃ς ποσὶν ὑμω̃ν ἐταράσσετε
19
καὶ τὰ πρόβατά μου τὰ πατήματα τω̃ν ποδω̃ν ὑμω̃ν ἐνέμοντο καὶ τὸ τεταραγμένον ὕδωρ ὑπὸ τω̃ν ποδω̃ν ὑμω̃ν ἔπινον
20
διὰ του̃το τάδε λέγει κύριος κύριος ἰδοὺ ἐγὼ διακρινω̃ ἀνὰ μέσον προβάτου ἰσχυρου̃ καὶ ἀνὰ μέσον προβάτου ἀσθενου̃ς
21
ἐπὶ ται̃ς πλευραι̃ς καὶ τοι̃ς ὤμοις ὑμω̃ν διωθει̃σθε καὶ τοι̃ς κέρασιν ὑμω̃ν ἐκερατίζετε καὶ πα̃ν τὸ ἐκλει̃πον ἐξεθλίβετε
22
καὶ σώσω τὰ πρόβατά μου καὶ οὐ μὴ ὠ̃σιν ἔτι εἰς προνομήν καὶ κρινω̃ ἀνὰ μέσον κριου̃ πρὸς κριόν
23
καὶ ἀναστήσω ἐπ' αὐτοὺς ποιμένα ἕνα καὶ ποιμανει̃ αὐτούς τὸν δου̃λόν μου Δαυιδ καὶ ἔσται αὐτω̃ν ποιμήν
24
καὶ ἐγὼ κύριος ἔσομαι αὐτοι̃ς εἰς θεόν καὶ Δαυιδ ἐν μέσω̨ αὐτω̃ν ἄρχων ἐγὼ κύριος ἐλάλησα
25
καὶ διαθήσομαι τω̨̃ Δαυιδ διαθήκην εἰρήνης καὶ ἀφανιω̃ θηρία πονηρὰ ἀπὸ τη̃ς γη̃ς καὶ κατοικήσουσιν ἐν τη̨̃ ἐρήμω̨ καὶ ὑπνώσουσιν ἐν τοι̃ς δρυμοι̃ς
26
καὶ δώσω αὐτοὺς περικύκλω̨ του̃ ὄρους μου καὶ δώσω τὸν ὑετὸν ὑμι̃ν ὑετὸν εὐλογίας
27
καὶ τὰ ξύλα τὰ ἐν τω̨̃ πεδίω̨ δώσει τὸν καρπὸν αὐτω̃ν καὶ ἡ γη̃ δώσει τὴν ἰσχὺν αὐτη̃ς καὶ κατοικήσουσιν ἐπὶ τη̃ς γη̃ς αὐτω̃ν ἐν ἐλπίδι εἰρήνης καὶ γνώσονται ὅτι ἐγώ εἰμι κύριος ἐν τω̨̃ συντρι̃ψαί με τὸν ζυγὸν αὐτω̃ν καὶ ἐξελου̃μαι αὐτοὺς ἐκ χειρὸς τω̃ν καταδουλωσαμένων αὐτούς
28
καὶ οὐκ ἔσονται ἔτι ἐν προνομη̨̃ τοι̃ς ἔθνεσιν καὶ τὰ θηρία τη̃ς γη̃ς οὐκέτι μὴ φάγωσιν αὐτούς καὶ κατοικήσουσιν ἐν ἐλπίδι καὶ οὐκ ἔσται ὁ ἐκφοβω̃ν αὐτούς
29
καὶ ἀναστήσω αὐτοι̃ς φυτὸν εἰρήνης καὶ οὐκέτι ἔσονται ἀπολλύμενοι λιμω̨̃ ἐπὶ τη̃ς γη̃ς καὶ οὐ μὴ ἐνέγκωσιν ἔτι ὀνειδισμὸν ἐθνω̃ν
30
καὶ γνώσονται ὅτι ἐγώ εἰμι κύριος ὁ θεὸς αὐτω̃ν καὶ αὐτοὶ λαός μου οἰ̃κος Ισραηλ λέγει κύριος
31
πρόβατά μου καὶ πρόβατα ποιμνίου μού ἐστε καὶ ἐγὼ κύριος ὁ θεὸς ὑμω̃ν λέγει κύριος κύριος
Скрыть
1
τω̨̃ Δαυιδ ψαλμός εἰ̃πεν ὁ κύριος τω̨̃ κυρίω̨ μου κάθου ἐκ δεξιω̃ν μου ἕως ἂν θω̃ τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον τω̃ν ποδω̃ν σου
2
ῥάβδον δυνάμεώς σου ἐξαποστελει̃ κύριος ἐκ Σιων καὶ κατακυρίευε ἐν μέσω̨ τω̃ν ἐχθρω̃ν σου
3
μετὰ σου̃ ἡ ἀρχὴ ἐν ἡμέρα̨ τη̃ς δυνάμεώς σου ἐν ται̃ς λαμπρότησιν τω̃ν ἁγίων ἐκ γαστρὸς πρὸ ἑωσφόρου ἐξεγέννησά σε
4
ὤμοσεν κύριος καὶ οὐ μεταμεληθήσεται σὺ εἰ̃ ἱερεὺς εἰς τὸν αἰω̃να κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδεκ
5
κύριος ἐκ δεξιω̃ν σου συνέθλασεν ἐν ἡμέρα̨ ὀργη̃ς αὐτου̃ βασιλει̃ς
6
κρινει̃ ἐν τοι̃ς ἔθνεσιν πληρώσει πτώματα συνθλάσει κεφαλὰς ἐπὶ γη̃ς πολλω̃ν
7
ἐκ χειμάρρου ἐν ὁδω̨̃ πίεται διὰ του̃το ὑψώσει κεφαλήν
Скрыть
1
ἀκούσατέ μου νη̃σοι καὶ προσέχετε ἔθνη διὰ χρόνου πολλου̃ στήσεται λέγει κύριος ἐκ κοιλίας μητρός μου ἐκάλεσεν τὸ ὄνομά μου
2
καὶ ἔθηκεν τὸ στόμα μου ὡσεὶ μάχαιραν ὀξει̃αν καὶ ὑπὸ τὴν σκέπην τη̃ς χειρὸς αὐτου̃ ἔκρυψέν με ἔθηκέν με ὡς βέλος ἐκλεκτὸν καὶ ἐν τη̨̃ φαρέτρα̨ αὐτου̃ ἐσκέπασέν με
3
καὶ εἰ̃πέν μοι δου̃λός μου εἰ̃ σύ Ισραηλ καὶ ἐν σοὶ δοξασθήσομαι
4
καὶ ἐγὼ εἰ̃πα κενω̃ς ἐκοπίασα καὶ εἰς μάταιον καὶ εἰς οὐδὲν ἔδωκα τὴν ἰσχύν μου διὰ του̃το ἡ κρίσις μου παρὰ κυρίω̨ καὶ ὁ πόνος μου ἐναντίον του̃ θεου̃ μου
5
καὶ νυ̃ν οὕτως λέγει κύριος ὁ πλάσας με ἐκ κοιλίας δου̃λον ἑαυτω̨̃ του̃ συναγαγει̃ν τὸν Ιακωβ καὶ Ισραηλ πρὸς αὐτόν συναχθήσομαι καὶ δοξασθήσομαι ἐναντίον κυρίου καὶ ὁ θεός μου ἔσται μου ἰσχύς
6
καὶ εἰ̃πέν μοι μέγα σοί ἐστιν του̃ κληθη̃ναί σε παι̃δά μου του̃ στη̃σαι τὰς φυλὰς Ιακωβ καὶ τὴν διασπορὰν του̃ Ισραηλ ἐπιστρέψαι ἰδοὺ τέθεικά σε εἰς διαθήκην γένους εἰς φω̃ς ἐθνω̃ν του̃ εἰ̃ναί σε εἰς σωτηρίαν ἕως ἐσχάτου τη̃ς γη̃ς
7
οὕτως λέγει κύριος ὁ ῥυσάμενός σε ὁ θεὸς Ισραηλ ἁγιάσατε τὸν φαυλίζοντα τὴν ψυχὴν αὐτου̃ τὸν βδελυσσόμενον ὑπὸ τω̃ν ἐθνω̃ν τω̃ν δούλων τω̃ν ἀρχόντων βασιλει̃ς ὄψονται αὐτὸν καὶ ἀναστήσονται ἄρχοντες καὶ προσκυνήσουσιν αὐτω̨̃ ἕνεκεν κυρίου ὅτι πιστός ἐστιν ὁ ἅγιος Ισραηλ καὶ ἐξελεξάμην σε
8
οὕτως λέγει κύριος καιρω̨̃ δεκτω̨̃ ἐπήκουσά σου καὶ ἐν ἡμέρα̨ σωτηρίας ἐβοήθησά σοι καὶ ἔδωκά σε εἰς διαθήκην ἐθνω̃ν του̃ καταστη̃σαι τὴν γη̃ν καὶ κληρονομη̃σαι κληρονομίαν ἐρήμου
9
λέγοντα τοι̃ς ἐν δεσμοι̃ς ἐξέλθατε καὶ τοι̃ς ἐν τω̨̃ σκότει ἀνακαλυφθη̃ναι καὶ ἐν πάσαις ται̃ς ὁδοι̃ς αὐτω̃ν βοσκηθήσονται καὶ ἐν πάσαις ται̃ς τρίβοις ἡ νομὴ αὐτω̃ν
10
οὐ πεινάσουσιν οὐδὲ διψήσουσιν οὐδὲ πατάξει αὐτοὺς καύσων οὐδὲ ὁ ἥλιος ἀλλὰ ὁ ἐλεω̃ν αὐτοὺς παρακαλέσει καὶ διὰ πηγω̃ν ὑδάτων ἄξει αὐτούς
11
καὶ θήσω πα̃ν ὄρος εἰς ὁδὸν καὶ πα̃σαν τρίβον εἰς βόσκημα αὐτοι̃ς
12
ἰδοὺ οὑ̃τοι πόρρωθεν ἔρχονται οὑ̃τοι ἀπὸ βορρα̃ καὶ οὑ̃τοι ἀπὸ θαλάσσης ἄλλοι δὲ ἐκ γη̃ς Περσω̃ν
13
εὐφραίνεσθε οὐρανοί καὶ ἀγαλλιάσθω ἡ γη̃ ῥηξάτωσαν τὰ ὄρη εὐφροσύνην καὶ οἱ βουνοὶ δικαιοσύνην ὅτι ἠλέησεν ὁ θεὸς τὸν λαὸν αὐτου̃ καὶ τοὺς ταπεινοὺς του̃ λαου̃ αὐτου̃ παρεκάλεσεν
14
εἰ̃πεν δὲ Σιων ἐγκατέλιπέν με κύριος καὶ ὁ κύριος ἐπελάθετό μου
15
μὴ ἐπιλήσεται γυνὴ του̃ παιδίου αὐτη̃ς του̃ μὴ ἐλεη̃σαι τὰ ἔκγονα τη̃ς κοιλίας αὐτη̃ς εἰ δὲ καὶ ἐπιλάθοιτο ταυ̃τα γυνή ἀλλ' ἐγὼ οὐκ ἐπιλήσομαί σου εἰ̃πεν κύριος
16
ἰδοὺ ἐπὶ τω̃ν χειρω̃ν μου ἐζωγράφησά σου τὰ τείχη καὶ ἐνώπιόν μου εἰ̃ διὰ παντός
17
καὶ ταχὺ οἰκοδομηθήση̨ ὑφ' ὡ̃ν καθη̨ρέθης καὶ οἱ ἐρημώσαντές σε ἐκ σου̃ ἐξελεύσονται
18
ἀ̃ρον κύκλω̨ τοὺς ὀφθαλμούς σου καὶ ἰδὲ πάντας ἰδοὺ συνήχθησαν καὶ ἤλθοσαν πρὸς σέ ζω̃ ἐγώ λέγει κύριος ὅτι πάντας αὐτοὺς ἐνδύση̨ καὶ περιθήση̨ αὐτοὺς ὡς κόσμον νύμφης
19
ὅτι τὰ ἔρημά σου καὶ τὰ διεφθαρμένα καὶ τὰ πεπτωκότα νυ̃ν στενοχωρήσει ἀπὸ τω̃ν κατοικούντων καὶ μακρυνθήσονται ἀπὸ σου̃ οἱ καταπίνοντές σε
20
ἐρου̃σιν γὰρ εἰς τὰ ὠ̃τά σου οἱ υἱοί σου οὓς ἀπολώλεκας στενός μοι ὁ τόπος ποίησόν μοι τόπον ἵνα κατοικήσω
21
καὶ ἐρει̃ς ἐν τη̨̃ καρδία̨ σου τίς ἐγέννησέν μοι τούτους ἐγὼ δὲ ἄτεκνος καὶ χήρα τούτους δὲ τίς ἐξέθρεψέν μοι ἐγὼ δὲ κατελείφθην μόνη οὑ̃τοι δέ μοι που̃ ἠ̃σαν
22
οὕτως λέγει κύριος ἰδοὺ αἴρω εἰς τὰ ἔθνη τὴν χει̃ρά μου καὶ εἰς τὰς νήσους ἀρω̃ σύσσημόν μου καὶ ἄξουσιν τοὺς υἱούς σου ἐν κόλπω̨ τὰς δὲ θυγατέρας σου ἐπ' ὤμων ἀρου̃σιν
23
καὶ ἔσονται βασιλει̃ς τιθηνοί σου αἱ δὲ ἄρχουσαι τροφοί σου ἐπὶ πρόσωπον τη̃ς γη̃ς προσκυνήσουσίν σοι καὶ τὸν χου̃ν τω̃ν ποδω̃ν σου λείξουσιν καὶ γνώση̨ ὅτι ἐγὼ κύριος καὶ οὐκ αἰσχυνθήση̨
24
μὴ λήμψεταί τις παρὰ γίγαντος σκυ̃λα καὶ ἐὰν αἰχμαλωτεύση̨ τις ἀδίκως σωθήσεται
25
οὕτως λέγει κύριος ἐάν τις αἰχμαλωτεύση̨ γίγαντα λήμψεται σκυ̃λα λαμβάνων δὲ παρὰ ἰσχύοντος σωθήσεται ἐγὼ δὲ τὴν κρίσιν σου κρινω̃ καὶ ἐγὼ τοὺς υἱούς σου ῥύσομαι
26
καὶ φάγονται οἱ θλίψαντές σε τὰς σάρκας αὐτω̃ν καὶ πίονται ὡς οἰ̃νον νέον τὸ αἱ̃μα αὐτω̃ν καὶ μεθυσθήσονται καὶ αἰσθανθήσεται πα̃σα σὰρξ ὅτι ἐγὼ κύριος ὁ ῥυσάμενός σε καὶ ἀντιλαμβανόμενος ἰσχύος Ιακωβ
Скрыть
1
οὕτως λέγει κύριος ποι̃ον τὸ βιβλίον του̃ ἀποστασίου τη̃ς μητρὸς ὑμω̃ν ὡ̨̃ ἐξαπέστειλα αὐτήν ἢ τίνι ὑπόχρεω̨ πέπρακα ὑμα̃ς ἰδοὺ ται̃ς ἁμαρτίαις ὑμω̃ν ἐπράθητε καὶ ται̃ς ἀνομίαις ὑμω̃ν ἐξαπέστειλα τὴν μητέρα ὑμω̃ν
2
τί ὅτι ἠ̃λθον καὶ οὐκ ἠ̃ν ἄνθρωπος ἐκάλεσα καὶ οὐκ ἠ̃ν ὁ ὑπακούων μὴ οὐκ ἰσχύει ἡ χείρ μου του̃ ῥύσασθαι ἢ οὐκ ἰσχύω του̃ ἐξελέσθαι ἰδοὺ τη̨̃ ἀπειλη̨̃ μου ἐξερημώσω τὴν θάλασσαν καὶ θήσω ποταμοὺς ἐρήμους καὶ ξηρανθήσονται οἱ ἰχθύες αὐτω̃ν ἀπὸ του̃ μὴ εἰ̃ναι ὕδωρ καὶ ἀποθανου̃νται ἐν δίψει
3
καὶ ἐνδύσω τὸν οὐρανὸν σκότος καὶ θήσω ὡς σάκκον τὸ περιβόλαιον αὐτου̃
4
κύριος δίδωσίν μοι γλω̃σσαν παιδείας του̃ γνω̃ναι ἐν καιρω̨̃ ἡνίκα δει̃ εἰπει̃ν λόγον ἔθηκέν μοι πρωί προσέθηκέν μοι ὠτίον ἀκούειν
5
καὶ ἡ παιδεία κυρίου ἀνοίγει μου τὰ ὠ̃τα ἐγὼ δὲ οὐκ ἀπειθω̃ οὐδὲ ἀντιλέγω
6
τὸν νω̃τόν μου δέδωκα εἰς μάστιγας τὰς δὲ σιαγόνας μου εἰς ῥαπίσματα τὸ δὲ πρόσωπόν μου οὐκ ἀπέστρεψα ἀπὸ αἰσχύνης ἐμπτυσμάτων
7
καὶ κύριος βοηθός μου ἐγενήθη διὰ του̃το οὐκ ἐνετράπην ἀλλὰ ἔθηκα τὸ πρόσωπόν μου ὡς στερεὰν πέτραν καὶ ἔγνων ὅτι οὐ μὴ αἰσχυνθω̃
8
ὅτι ἐγγίζει ὁ δικαιώσας με τίς ὁ κρινόμενός μοι ἀντιστήτω μοι ἅμα καὶ τίς ὁ κρινόμενός μοι ἐγγισάτω μοι
9
ἰδοὺ κύριος βοηθει̃ μοι τίς κακώσει με ἰδοὺ πάντες ὑμει̃ς ὡς ἱμάτιον παλαιωθήσεσθε καὶ ὡς σὴς καταφάγεται ὑμα̃ς
10
τίς ἐν ὑμι̃ν ὁ φοβούμενος τὸν κύριον ἀκουσάτω τη̃ς φωνη̃ς του̃ παιδὸς αὐτου̃ οἱ πορευόμενοι ἐν σκότει οὐκ ἔστιν αὐτοι̃ς φω̃ς πεποίθατε ἐπὶ τω̨̃ ὀνόματι κυρίου καὶ ἀντιστηρίσασθε ἐπὶ τω̨̃ θεω̨̃
11
ἰδοὺ πάντες ὑμει̃ς πυ̃ρ καίετε καὶ κατισχύετε φλόγα πορεύεσθε τω̨̃ φωτὶ του̃ πυρὸς ὑμω̃ν καὶ τη̨̃ φλογί ἡ̨̃ ἐξεκαύσατε δι' ἐμὲ ἐγένετο ταυ̃τα ὑμι̃ν ἐν λύπη̨ κοιμηθήσεσθε
Скрыть
1
Ιακωβ ὁ παι̃ς μου ἀντιλήμψομαι αὐτου̃ Ισραηλ ὁ ἐκλεκτός μου προσεδέξατο αὐτὸν ἡ ψυχή μου ἔδωκα τὸ πνευ̃μά μου ἐπ' αὐτόν κρίσιν τοι̃ς ἔθνεσιν ἐξοίσει
2
οὐ κεκράξεται οὐδὲ ἀνήσει οὐδὲ ἀκουσθήσεται ἔξω ἡ φωνὴ αὐτου̃
3
κάλαμον τεθλασμένον οὐ συντρίψει καὶ λίνον καπνιζόμενον οὐ σβέσει ἀλλὰ εἰς ἀλήθειαν ἐξοίσει κρίσιν
4
ἀναλάμψει καὶ οὐ θραυσθήσεται ἕως ἂν θη̨̃ ἐπὶ τη̃ς γη̃ς κρίσιν καὶ ἐπὶ τω̨̃ ὀνόματι αὐτου̃ ἔθνη ἐλπιου̃σιν
5
οὕτως λέγει κύριος ὁ θεὸς ὁ ποιήσας τὸν οὐρανὸν καὶ πήξας αὐτόν ὁ στερεώσας τὴν γη̃ν καὶ τὰ ἐν αὐτη̨̃ καὶ διδοὺς πνοὴν τω̨̃ λαω̨̃ τω̨̃ ἐπ' αὐτη̃ς καὶ πνευ̃μα τοι̃ς πατου̃σιν αὐτήν
6
ἐγὼ κύριος ὁ θεὸς ἐκάλεσά σε ἐν δικαιοσύνη̨ καὶ κρατήσω τη̃ς χειρός σου καὶ ἐνισχύσω σε καὶ ἔδωκά σε εἰς διαθήκην γένους εἰς φω̃ς ἐθνω̃ν
7
ἀνοι̃ξαι ὀφθαλμοὺς τυφλω̃ν ἐξαγαγει̃ν ἐκ δεσμω̃ν δεδεμένους καὶ ἐξ οἴκου φυλακη̃ς καθημένους ἐν σκότει
8
ἐγὼ κύριος ὁ θεός του̃τό μού ἐστιν τὸ ὄνομα τὴν δόξαν μου ἑτέρω̨ οὐ δώσω οὐδὲ τὰς ἀρετάς μου τοι̃ς γλυπτοι̃ς
9
τὰ ἀπ' ἀρχη̃ς ἰδοὺ ἥκασιν καὶ καινὰ ἃ ἐγὼ ἀναγγελω̃ καὶ πρὸ του̃ ἀνατει̃λαι ἐδηλώθη ὑμι̃ν
10
ὑμνήσατε τω̨̃ κυρίω̨ ὕμνον καινόν ἡ ἀρχὴ αὐτου̃ δοξάζετε τὸ ὄνομα αὐτου̃ ἀπ' ἄκρου τη̃ς γη̃ς οἱ καταβαίνοντες εἰς τὴν θάλασσαν καὶ πλέοντες αὐτήν αἱ νη̃σοι καὶ οἱ κατοικου̃ντες αὐτάς
11
εὐφράνθητι ἔρημος καὶ αἱ κω̃μαι αὐτη̃ς ἐπαύλεις καὶ οἱ κατοικου̃ντες Κηδαρ εὐφρανθήσονται οἱ κατοικου̃ντες Πέτραν ἀπ' ἄκρων τω̃ν ὀρέων βοήσουσιν
12
δώσουσιν τω̨̃ θεω̨̃ δόξαν τὰς ἀρετὰς αὐτου̃ ἐν ται̃ς νήσοις ἀναγγελου̃σιν
13
κύριος ὁ θεὸς τω̃ν δυνάμεων ἐξελεύσεται καὶ συντρίψει πόλεμον ἐπεγερει̃ ζη̃λον καὶ βοήσεται ἐπὶ τοὺς ἐχθροὺς αὐτου̃ μετὰ ἰσχύος
14
ἐσιώπησα μὴ καὶ ἀεὶ σιωπήσομαι καὶ ἀνέξομαι ἐκαρτέρησα ὡς ἡ τίκτουσα ἐκστήσω καὶ ξηρανω̃ ἅμα
15
καὶ θήσω ποταμοὺς εἰς νήσους καὶ ἕλη ξηρανω̃
16
καὶ ἄξω τυφλοὺς ἐν ὁδω̨̃ ἡ̨̃ οὐκ ἔγνωσαν καὶ τρίβους οὓς οὐκ ἤ̨δεισαν πατη̃σαι ποιήσω αὐτούς ποιήσω αὐτοι̃ς τὸ σκότος εἰς φω̃ς καὶ τὰ σκολιὰ εἰς εὐθει̃αν ταυ̃τα τὰ ῥήματα ποιήσω καὶ οὐκ ἐγκαταλείψω αὐτούς
17
αὐτοὶ δὲ ἀπεστράφησαν εἰς τὰ ὀπίσω αἰσχύνθητε αἰσχύνην οἱ πεποιθότες ἐπὶ τοι̃ς γλυπτοι̃ς οἱ λέγοντες τοι̃ς χωνευτοι̃ς ὑμει̃ς ἐστε θεοὶ ἡμω̃ν
18
οἱ κωφοί ἀκούσατε καὶ οἱ τυφλοί ἀναβλέψατε ἰδει̃ν
19
καὶ τίς τυφλὸς ἀλλ' ἢ οἱ παι̃δές μου καὶ κωφοὶ ἀλλ' ἢ οἱ κυριεύοντες αὐτω̃ν καὶ ἐτυφλώθησαν οἱ δου̃λοι του̃ θεου̃
20
εἴδετε πλεονάκις καὶ οὐκ ἐφυλάξασθε ἠνοιγμένα τὰ ὠ̃τα καὶ οὐκ ἠκούσατε
21
κύριος ὁ θεὸς ἐβούλετο ἵνα δικαιωθη̨̃ καὶ μεγαλύνη̨ αἴνεσιν καὶ εἰ̃δον
22
καὶ ἐγένετο ὁ λαὸς πεπρονομευμένος καὶ διηρπασμένος ἡ γὰρ παγὶς ἐν τοι̃ς ταμιείοις πανταχου̃ καὶ ἐν οἴκοις ἅμα ὅπου ἔκρυψαν αὐτούς ἐγένοντο εἰς προνομήν καὶ οὐκ ἠ̃ν ὁ ἐξαιρούμενος ἅρπαγμα καὶ οὐκ ἠ̃ν ὁ λέγων ἀπόδος
23
τίς ἐν ὑμι̃ν ὃς ἐνωτιει̃ται ταυ̃τα εἰσακούσεται εἰς τὰ ἐπερχόμενα
24
τίς ἔδωκεν εἰς διαρπαγὴν Ιακωβ καὶ Ισραηλ τοι̃ς προνομεύουσιν αὐτόν οὐχὶ ὁ θεός ὡ̨̃ ἡμάρτοσαν αὐτω̨̃ καὶ οὐκ ἐβούλοντο ἐν ται̃ς ὁδοι̃ς αὐτου̃ πορεύεσθαι οὐδὲ ἀκούειν του̃ νόμου αὐτου̃
25
καὶ ἐπήγαγεν ἐπ' αὐτοὺς ὀργὴν θυμου̃ αὐτου̃ καὶ κατίσχυσεν αὐτοὺς πόλεμος καὶ οἱ συμφλέγοντες αὐτοὺς κύκλω̨ καὶ οὐκ ἔγνωσαν ἕκαστος αὐτω̃ν οὐδὲ ἔθεντο ἐπὶ ψυχήν
Скрыть
1
κύριε τίς ἐπίστευσεν τη̨̃ ἀκοη̨̃ ἡμω̃ν καὶ ὁ βραχίων κυρίου τίνι ἀπεκαλύφθη
2
ἀνηγγείλαμεν ἐναντίον αὐτου̃ ὡς παιδίον ὡς ῥίζα ἐν γη̨̃ διψώση̨ οὐκ ἔστιν εἰ̃δος αὐτω̨̃ οὐδὲ δόξα καὶ εἴδομεν αὐτόν καὶ οὐκ εἰ̃χεν εἰ̃δος οὐδὲ κάλλος
3
ἀλλὰ τὸ εἰ̃δος αὐτου̃ ἄτιμον ἐκλει̃πον παρὰ πάντας ἀνθρώπους ἄνθρωπος ἐν πληγη̨̃ ὢν καὶ εἰδὼς φέρειν μαλακίαν ὅτι ἀπέστραπται τὸ πρόσωπον αὐτου̃ ἠτιμάσθη καὶ οὐκ ἐλογίσθη
4
οὑ̃τος τὰς ἁμαρτίας ἡμω̃ν φέρει καὶ περὶ ἡμω̃ν ὀδυνα̃ται καὶ ἡμει̃ς ἐλογισάμεθα αὐτὸν εἰ̃ναι ἐν πόνω̨ καὶ ἐν πληγη̨̃ καὶ ἐν κακώσει
5
αὐτὸς δὲ ἐτραυματίσθη διὰ τὰς ἀνομίας ἡμω̃ν καὶ μεμαλάκισται διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμω̃ν παιδεία εἰρήνης ἡμω̃ν ἐπ' αὐτόν τω̨̃ μώλωπι αὐτου̃ ἡμει̃ς ἰάθημεν
6
πάντες ὡς πρόβατα ἐπλανήθημεν ἄνθρωπος τη̨̃ ὁδω̨̃ αὐτου̃ ἐπλανήθη καὶ κύριος παρέδωκεν αὐτὸν ται̃ς ἁμαρτίαις ἡμω̃ν
7
καὶ αὐτὸς διὰ τὸ κεκακω̃σθαι οὐκ ἀνοίγει τὸ στόμα ὡς πρόβατον ἐπὶ σφαγὴν ἤχθη καὶ ὡς ἀμνὸς ἐναντίον του̃ κείροντος αὐτὸν ἄφωνος οὕτως οὐκ ἀνοίγει τὸ στόμα αὐτου̃
8
ἐν τη̨̃ ταπεινώσει ἡ κρίσις αὐτου̃ ἤρθη τὴν γενεὰν αὐτου̃ τίς διηγήσεται ὅτι αἴρεται ἀπὸ τη̃ς γη̃ς ἡ ζωὴ αὐτου̃ ἀπὸ τω̃ν ἀνομιω̃ν του̃ λαου̃ μου ἤχθη εἰς θάνατον
9
καὶ δώσω τοὺς πονηροὺς ἀντὶ τη̃ς ταφη̃ς αὐτου̃ καὶ τοὺς πλουσίους ἀντὶ του̃ θανάτου αὐτου̃ ὅτι ἀνομίαν οὐκ ἐποίησεν οὐδὲ εὑρέθη δόλος ἐν τω̨̃ στόματι αὐτου̃
10
καὶ κύριος βούλεται καθαρίσαι αὐτὸν τη̃ς πληγη̃ς ἐὰν δω̃τε περὶ ἁμαρτίας ἡ ψυχὴ ὑμω̃ν ὄψεται σπέρμα μακρόβιον καὶ βούλεται κύριος ἀφελει̃ν
11
ἀπὸ του̃ πόνου τη̃ς ψυχη̃ς αὐτου̃ δει̃ξαι αὐτω̨̃ φω̃ς καὶ πλάσαι τη̨̃ συνέσει δικαιω̃σαι δίκαιον εὐ̃ δουλεύοντα πολλοι̃ς καὶ τὰς ἁμαρτίας αὐτω̃ν αὐτὸς ἀνοίσει
12
διὰ του̃το αὐτὸς κληρονομήσει πολλοὺς καὶ τω̃ν ἰσχυρω̃ν μεριει̃ σκυ̃λα ἀνθ' ὡ̃ν παρεδόθη εἰς θάνατον ἡ ψυχὴ αὐτου̃ καὶ ἐν τοι̃ς ἀνόμοις ἐλογίσθη καὶ αὐτὸς ἁμαρτίας πολλω̃ν ἀνήνεγκεν καὶ διὰ τὰς ἁμαρτίας αὐτω̃ν παρεδόθη
Скрыть
Оглавление
Поделиться

Благодаря регистрации Вы можете подписаться на рассылку текстов любого из планов чтения Библии

Мы планируем постепенно развивать возможности самостоятельной настройки сайта и другие дополнительные сервисы для зарегистрированных пользователей, так что советуем регистрироваться уже сейчас (разумеется, бесплатно).